سرباز پارسی

.:هوایی - زمینی - دریایی -تحلیلی:.

 
نبرد صحرا و مردی به نام رومل
نویسنده : سینا سازمند - ساعت ۱٠:٢٧ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ٢٤ دی ۱۳۸۸
 

اقدامات احمقانه ایتالیا در اوج جنگ جهانى دوم مکرراً سبب مى شد هیتلر مجبور به دخالت در جبهه هایى شود که اصلاً مایل به ورود به آن نبود. موسولینى دیکتاتور ایتالیا به اشتباه گمان مى برد مى تواند با هجوم برق آسا مانند ارتش آلمان کشورها را تصرف کند. حمله اکتبر ۱۹۴۰ او به یونان از جمله اشتباهات احمقانه موسولینى بود. قدرت دفاعى یونان ایتالیا را به زحمت انداخت تا آنکه هیتلر مجبور شد آوریل ۱۹۴۱ با ورود به جبهه نبرد یونان، کار را یکسره کند.
اما موسولینى دسته گل دیگرى نیز به آب داده بود! «ورود به قلمرو بریتانیا در شمال آفریقا.» ایتالیا که لیبى را در دست داشت دسامبر ۱۹۴۰ تصمیم گرفت خود را به اسکندریه و قاهره برساند تا با تسلط به کانال سوئز ناوگان دریایى انگلیس را با مشکل مواجه کند.
غافل از آنکه ارتش ایتالیا تنها به درد نبرد با کشورهاى جهان سومى و یا ارتشهاى درجه دوم اروپا مى خورد. در شرق لیبى نیروهاى انگلیسى به فرماندهى ژنرال ویول و اوکانر نیروهاى ایتالیا را محاصره کرده و وادار به تسلیم مى کنند. سقوط دژ طبروق (توبروک) در ۲۲ ژانویه ۱۹۴۱ سبب فروپاشى دفاع ایتالیا در جبهه لیبى شد اکنون قواى فرانسه آزاد به رهبرى ژنرال شارل دوگل نیز وارد صحنه شمال آفریقا شده بودند و دیگر براى ایتالیا مجالى باقى نمانده بود. لازم به ذکر است ارتش فرانسه آزاد براى از پاى درآوردن ایتالیا بیابانهاى بى آب و علف چاد و جنوب لیبى را پشت سر گذاشتند.

 

ورود رومل

سقوط بنادر بنغازى و طبروق سبب شد، هیتلر تصمیم بگیرد با قدرت مانع پیشروى انگلیسى ها و فرانسوى ها در شمال آفریقا شود. به همین دلیل در فوریه ۱۹۴۱ رومل فرمانده لایق و موفق آلمانى (که پیش از این در نبردهاى جبهه غرب قدرت خود را نشان داده بود) را به همراه ۲ لشکر زرهى و موتوریزه به طرابلس (پایتخت لیبى) واقع در غرب لیبى اعزام کرد.
رومل به محض ورود به منطقه متوجه شد قواى ایتالیا به شدت روحیه خود را از دست داده اند به طورى که مارشال گرادزیانى، فرمانده کل قواى ایتالیا در شمال آفریقا و فاتح لیبى در ۱۵ سال قبل (کسى که موفق شد عمر مختار مبارز بزرگ لیبى را شکست دهد) چند روز قبل استعفاى خود را تقدیم موسولینى کرده است.
وى تصمیم گرفت شیوه جنگهاى نوین در غرب را در آفریقا دنبال کند و بلافاصله ستاد خود را تجهیز کرد.

 

توقف انگلیسى ها
شکست هاى متعدد ایتالیا سبب شد، در خطوط دفاعى قواى محور شکاف بزرگى ایجاد شود که در ابتدا حتى خود طرابلس را در خطر انداخته بود. اما چنان که ذکر شد، آنان در نوامبر ۱۹۴۱ براى اولین بار با مقاومت هاى جدى روبرو شدند و در شرق طرابلس در نبردى سنگین در این منطقه ضربه نابودکننده اى را از قواى زرهى رومل تحمل کردند. گفته مى شود ؛ آنان در عملیات ماه هاى اکتبر و نوامبر، ۷۵درصد از قواى زرهى خود را از دست داده بودند.
از این زمان به بعد این آلمانها بودند که تحت فرمان رومل شروع به پیشروى کردند. رومل از ژانویه تا ژوئن ۱۹۴۲ در چندین جنگ پیاپى، انگلیسى ها و فرانسوى ها را از خاک لیبى بیرون کرد و در نبرد بئرالحکیم اگر دلاورى ۵۵۰۰ سرباز فرانسوى نبود ستون هاى انگلیسى قتل عام مى شدند.

ورود به مصر
رومل ۲۴ ژوئن با اجازه پیشوا آماده ورود به مصر شد. قواى آلمان به سرعت در محور سیدى برانى _ العلمین شروع به پیشروى کرد و در همه جا قواى انگلیس به همراه سربازان استرالیایى و نیوزیلندى را عقب زد. در ۲۸ ژوئن با عقب کشیدن سپاه هاى هشتم و دهم انگلیس رومل به ۲۰۱ کیلومترى اسکندریه رسید.

اولین توقف
طولانى شدن خطوط تدارکاتى رومل از یک سو و ورود نیروهاى تازه نفس انگلیسى از شرق مصر، سبب شد وضعیت مدافعان تقویت شود. در جولاى ۱۹۴۲ نبرد سرنوشت ساز العلمین نشان داد دستیابى به کانال سوئز تقریباً غیرممکن است. مدافعان این شهر کوچک که در ۸۸کیلومترى قاهره قرار دارد، دو حمله پیاپى ایتالیایى ها و رومل را بدون فایده گذاشتند. رسیدن دهها هزار سرباز کمکى انگلیسى در ماه اوت سبب شده، رومل نتواند از حملات پى در پى خود نتیجه بگیرد.

اشتباه هیتلر
هیتلر که سخت درگیر نبرد سرنوشت ساز و بى رحمانه با شوروى بود، به درخواست هاى مکرر رومل براى قواى کمکى جوابى نداد حال آنکه این سردار شجاع آلمانى با کمتر از ۱۰۰ تانک در ۳۰۰ کیلومترى کانال سوئز بود و در آن شرایط مى توانست با کمک یک سپاه کمکى خاورمیانه را به خطر بیندازد و در کشورهایى نظیر سوریه، عراق و ایران جنبش هاى ضدانگلیسى را تقویت کند. علاوه بر آنکه مناطق نفت خیز مورد علاقه انگلیس در خلیج فارس را به خطر اندازد.
اما قبل از هیتلر این چرچیل بود که از وضعیت حساس جبهه مصر باخبر شده و به سرعت یک ژنرال با روحیه و معروف به نام مونتگومرى را به همراه واحدهاى جدید کمکى به جنگ رومل فرستاده بود.

نبرد موش صحرا و روباه صحرا

مونتگومرى که بعدها به موش صحرا معروف شد، از همان ابتدا تاکتیک خود را بر «حمله و باز هم حمله» متمرکز و رومل روباه صحرا را عاصى کرد. در ماه نوامبر حملات مکرر انگلیسى ها، رومل را مجبور به عقب نشینى از مصر کرد.
دستورات اشتباه هیتلر سبب شد ، سپاه آلمان و ایتالیا نامنظم عقب نشینى کند و در نتیجه ۳۰هزار سرباز دول محور اسیر انگلیس ها شوند و به این ترتیب نبرد ۶ماهه العلمین با شکست آلمان پایان یافت. مونتگمری

رومل

 

شکست کامل آلمانها در شمال آفریقا

دولت آمریکا با وجود ورود به جنگ دوم جهانى در ماه دسامبر ،۱۹۴۱ با گذشت یک سال هنوز هیچ اقدامى براى اعزام نیروى جنگى براى کمک به متفقین خود نکرده بود و بنابراین تصمیم گرفت در نوامبر ۱۹۴۲ در کنار انگلیس ها ۷۵هزار نیرو در الجزایر که در آن زمان تحت فرمان دولت فرانسه (دست  نشانده آلمانها) بود، پیاده کند.
اکنون رومل از شرق و غرب تحت فشار بود چرا که نیروهاى پیاده شده در مراکش و الجزایر مونتگمریبلافاصله به تونس حمله کردند. رومل براى آنکه محاصره نشود، به سرعت خود را به تونس رساند تا با قواى تازه نفس متفقین بجنگد. وى موفق شد در منطقه اى به نام «کاسرین» متفقین را شکست دهد اما نیروهاى متفقین با بهره گیرى از صدها توپ ، هواپیما و تانک حمله اى سنگین علیه این قریه آغاز کردند که با وجود دفاع جانانه  آلمانها، در نهایت با تحمل ۱۰هزار کشته رومل را عقب راندند. تلفات رومل در این نبرد تنها ۲هزار نفر بود اما این عقب نشینى نشان داد، آلمانها دیگر «دست بالا» را ندارند. پیشروى مجدد مونتگومرى در مارس ۱۹۴۳ به سمت طرابلس رومل را مطمئن مى کند شمال آفریقا دیگر جاى ماندن نیست و از هیتلر درخواست موافقت با عقب نشینى مى کند اما هیتلر به جاى این کار او را از فرماندهى کنار گذاشته و ژنرال فن آرنیم را مسؤول عملیات کرد.
آمریکایى ها با اعزام صدها هزار سرباز جدید و اسکادرانهاى متعدد هوایى به منطقه، نشان دادند عزمشان براى شکست دادن آلمانها جزم است.
در مه ۱۹۴۳ قواى آلمان و ایتالیا که در گاز انبر بزرگ متفقین (مونتگومرى از شرق و آمریکاییها در غرب) گرفتار شده اند، تن به تسلیم مى دهند.

نتیجه نبرد
شاه بیت نبرد صحرا که حدود ۳ سال به طول انجامید، نبردالعلمین بود . اگر آلمانها دراین نبرد به پیروزى مى رسیدند، موفق مى شدند به سرعت در شبه جزیره عربستان، مصر، سوریه، عراق و حتى ایران پیشروى کنند چرا که قواى امپراتورى تضعیف شده بریتانیا در این منطقه کم و غیرقابل توجه بود. حتى اگر بخواهیم تنها به مصر بپردازیم، باید بگوییم : تسلط به آبراه سوئز سبب مى شد کشتى هاى انگلیسى مجبور شوند راه خود را دهها هزار کیلومتر دور کنند و به جاى طى کردن مسیر کوتاه دریاى سرخ -    مدیترانه - انگلیس خود را از اقیانوس هند به دماغه امید نیک در جنوب آفریقا رسانده و سپس با پیمودن چندین هزار کیلومتر از اقیانوس اطلس جنوبى به اطلس شمالى بروند. این مسأله مى توانست عملاً ارتباط انگلیس ها را با امپراتورى عظیمشان در شرق (بویژه شبه قاره هند) از بین ببرد.


 
comment نظرات ()