سرباز پارسی

.:هوایی - زمینی - دریایی -تحلیلی:.

 
توضیح درباره سلاح‌های شیمیأی
نویسنده : سینا سازمند - ساعت ٢:۳٥ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٢٥ آذر ۱۳۸۸
 

عوامل نا‌ توان کنند:عواملی آن‌ که باعث نا‌ تونی موقتیه حرکتی‌ یا فکری میشوند و شخص را از ماموریت باز می‌دارد ولی‌ به تدریج شخص به حالت نرمال باز میگردد


1-عمل سمی اعصاب :
علامت اختصاری:VX-GD-GB-GA
علامت فیزیکی:به صورت جامد‌رنگ قهوای با بوی میوه تازه و شکلت
پایدری:زیاد
زمان تاثیر:سریع و آنی‌
علأئم اولیه:ابریزی از دهان و چشم و بینی‌
علایم بعدی:تنگی نفس تار و خیر شدن چشم به یک نقطه‌شل شدن عضلات دفع بی‌ اراده ادرار اغما و به دنبال آن مرگ
کمک‌های اولی‌:استفاده از ماسک ضد گاز برای مجروح و استفاده از امپول اترپینب تعداد حد اکثر ۳تا در ۱۰ دقیقه
حفاظت:استفاده از ماسک ضد گاز و لباس مخصوص


عامل سمی خون:
علامت اختصاری:CK-AC
حالت فیزیکی:گاز و بدون رنگ با بوی تلخه بام زمینی‌ و ساقه شمعدانی
پایدری:کم
زمان تاثیر:سریع و آنی‌
علأئم اولیه:سوزش در بینی‌ و چش
علأئم بعدی:تنگی نفس زیاد شدن ضربان قالب سرخی زیر نخون اطراف لب گونه و پوست تشنج اغما و مرگ
کمک اولیه:استفاده از مسک برای مجروح و استفاده از امپول استنشاقی امیل نیتریت بار تعداد حد اکثر ۸ تا در ۵ دقیقه یک عدد
حفاظت:چون این عمل فقط از راه دهان و بینی‌ وارد میشود استفاده ازماسک کافی‌ است

عامل تاول زا:
علامت اختصاری:HL-HN-HD
حالت فیزیکی‌:به صورت مایع و بخار چرب و روغنی به رنگ زرد با بوی تند سیر و ماهی گندیده
پایداری:زیاد
زمان تاثیر:چند روز تا چند ساعت
علایم اولیه:محل آلوده پس از ۴ تا ۶ ساعت شروع به سوزوش و خواهرش می‌کند و سرخ رنگ میشود
علایم بعدی:پس از یک تا ۲ روز تاول‌های پر آبی‌ در محل آلوده ظاهر میشوند
تذکر:این عامل اگر وارد چشم شود باعث کوری دائم یا موقت میشود و در صورت چیدن تاول‌های مواد داخل آن‌ها قسمتهای دیگر را آلوده می‌کند
کمک‌های اولیه:در همان ۱تا۲ اول عامل باید از روی پوست بردشود و باید روی محل آلوده پود مخصوص ریخت
حفاظت:استفاده از ماسک و لباس مخصوص

عامل خفه کننده:
علامت اختصاری:CG
حالت فیزیکی‌:گاز بدون رنگ با بوی سبزی تازه
زمان تاثیر:۳تا ۱۲ ساعت
پایدری:کم
علایم اولیه:سردرد تهوع سرگیجه
علایم بعدی:تنگی نفس.کوتاه و دردناک شدن تنفس.احساس خفگی در گلو.خارج شدن پلاسمای خون از دهان تشنج اغما و مرگ!!!!
کمک‌های اولیه:استفاده از ماسک برای مجرو خارج کردن مجروح از منطقه .گرم نگهداشتن بدن مجروح .استراحته کافی‌ و در صورت قطع تنفس ،دادن تنفس مصنوعی دهان به دهان به مجروح
حفاظت:چون این عامل فقط از راه دهان و بینی‌ وارد میشود استفاده از مسک کافی‌ است


 
comment نظرات ()
 
 
تاریخچه ی نیروی دریایی ایران
نویسنده : سینا سازمند - ساعت ٩:٢٤ ‎ب.ظ روز شنبه ٢۱ آذر ۱۳۸۸
 

در این مقاله سعی شده است تاریخ نیروی دریایی ایران از ابتدا تا اکنون و آینده ای قابل پیش بینی بررسی شود و پس از آن قصد دارم به معرفی انواع ناوهای جنگی بپردازم تا زمینه آشنایی تمام علاقه مندان فراهم گردد.

ایران از جمله کشورهای  از ابتدا وجود نیروی دریایی در شکل گیری آن نقش موثر داشت و بشکل کاربردی از آن بهره برد.

اولین پیدایش نیروی دریایی ایران به زمان هخامنشیان باز میگردد در آن زمان بعلت گسترش امپراتوری پارس و جنگ با دشمنان دیرن یعنی یونانیان که در آن سوی دریای سیاه سکونت داشتند باعث ایجاد نیروی دریایی منظم شد اولین زورآزمایی واقعی نیروی دریایی ایران بزمان خشایار شاه فرزند داریوش کبیر باز میگردد(البته قبلا هم درگیری هایی بود اما نه به این وسعت) ایران بدلیل حمله ی یونان به لیدی که ایران تمامیت ارضی این کشور را محترم میشمرد به یونان لشکر کشید این بزرگترین لشکرکشی تارخ تا بدین روز بوده . نفرات لشگر ایران به گفته مورخان در حدود 800 هزار نفر بوده است و کشتی های ایرانی که از راه دریا وارد جنگ شده بودند در حدود 1200 کشتی.

به ابتکار خشایار شاه پلی از قایق ها نیروی ارتش را به آن سوی دریا انتقال داد و سرانجام در دریای آرتمزیوم نبرد آغاز شد ایرانیان پیروز بیرون آمدند در آن زمان ایران از کشتی های مفرقی مصری و برخی یونانی بهره میبرد در پی این جنگ آتن سقوط کرد و معبد آکروپولیس به آتش کشیده شد. اما در سالامیس خاطره ای تلخ بوجود آمد جزیره سالامیس تحت محاصره نیروی دریایی ایران بود یک دستور اشتباه منجر به تغییر سرنوشت شد کشتیها زیر آتش سنگین یونانیان دوام نیاوردند با وجود تمام رشادتها ایرانیان شکست خوردند این دو جنگ بزرگ هنوز در خاطره تارخ باقیست(دوستان علاقهمند با مطالعه کتابهای تاریخ هخامنشی میتوانند اطلاعات بیشتری بدست آورند).

ایران در گذر تاریخ بدلیل بوجود آمدن مشکلات و درگیری های داخلی شیرازه ی نیروز دریایی از هم پاشید بشکلی که باوجودی که بیش از 2000 کیلومتر از سواحل خلیج فارس و دریای عمان در اختیار ایران بود مدتها نیروی دریایی نداشت.

واین مدتها ادامه داشت(شاید نیازی هم نبود) ولی منجر به این شد که در صده های 17 و 18 پرتقالی ها بیش از 100 سال در خلیج فارس مستقر گردند تا در آخرهم شاه عباس با کمک ناوگان انگلیسی موفق به بیرون کردن آنها از جزایر خلیج فارس شد ولی این هم درس عبرت نشد و صفویان هم بفکر نیروی دریایی کارامد نیفتادند و این بی فکری در دوران شاه سلطان حسین که خود فردی ناکارامد بود بخوبی خود را نشان داد سواحل دریای خزر سقوط کرد و روسها بخود جرئت دادند به خاک ایران حمله کنند.

با به قدرت رسیدن نادر شاه نیاز به نیروی دریایی مورد بررسی قرار گرفت و از کشورهای انگلیس و هلند در خواست خرید ناو های جنگی شد که با ملاحضات سیاسی این کشورها رد شد ولی این بار عضم ایران جدی بود  بهر صورت بفرمان نادر شاه 20 فروند کشتی ساخته شد وجهت تسخیر مسقط و سرکوب دزدان دریایی مورد استفاده قرار گرت لازم بزکر است این کشتی ها اولین کشتی های مجهز به توپ ایران بحساب می آمدند.

در زمان قاجار باز نسبت به نیروی دریایی بی توجهی شد البته در زمان ناصرالدین شاه اولین کشتی های جنگی به معنای واقعی به نامهای پرسپولیس و شوش خریداری شدند و تعداد دیگری هم در زمان مضفرالدین شاه ولی بدلیل رسیدگی نشدن به این کشتی ها همگی از خدمت خارج شدند و از این پس عملا نیروی دریایی ایران قدرت خود را در خلیج فارس از دست داد و نیروی دریایی انگلیس قدرت را در دست گرفت سالهای 1290 تا 1304 را باید غم انگیزترین سالها در تارخ نیروی دریایی دانست بشکلی که بیتوجهی به نیروی دریایی ایران به حدی رسید که سواحل شرقی خلیج فارس امنیت بکل از بین رفت و اختیار امور با قاچاقچیان و دزدان بود. و این داستان تا کودتای رضاخان ادامه داشت سرانجام در 1303 سردار سپه نخست وزیر وقت در سفری که به خوزستان داشت به نیاز ایران به نیروی دریایی کارامد بخوبی واقف شد سرانجام در اسفند همان سال کشتی کوچک مضفری به عنوان اولین کشتی رسمی نیروی دریایی فعال شد و درجات و رتبه بندی ها و انیفرم رسمی نیروی دریایی طراحی گردید سال بعد کشتی 60 تنی تحت عنوان سفید رود که قبلا متعلق به شیلات بود پیوست .

با موفقیت نیروی دریایی در جنوب کم کم فکر شکل گیری آن در شمال هم بواقعیت می پیوست .البته مدتها طول کشید تا اولین ناوچه های توپدار ساخت آلمان به شکل قطعات به ایران صادر گردد که این ناوچه ها در دستگیری شیخ خزعل موفق بودند کشتی تفریحی وی بعدها به کشتی آموزشی افسران تبدیل شد.

در سال 1304 اولین ناوچه ی 141 تنی مین روب از آلمان تحویل گرفته شد و تحت عنوان پهلوی و بعدها شاهین عملیاتی گردید.

در سال 1306 رسما بودجه ی نیروی دریایی تصویب شد و دفتر آن زیر نظر نیروی زمینی فعال شد بنا بر این در همان سال اولین گروه افسران برای آموزش به ایتالیا اعزام شدند و پیرو آن اولین سفارشها برای ناوچه های جدید هم ارسال شد روند رشد نیروی دریایی به خوبی در حال پیشرفت بود تا شهریور 1320 در آن زمان نیروی دریایی در جنوب بیش از 1000 نفر پرسونل(از وضیفه و رسمی) داشت که مجموعا با نیروی زمینی 600 کشته داد نیروی دریایی اندک مقاومتی از خود نشان داد ولی با این وجود با صدور فرمان ترک مخاصمه و قرق شدن یکی از ناوچه ها بازهم بکلی شیرازه ی آن از هم پاشید کلیه ناوگان آن توسط انگلیس مصادره شد و به خاور دور فرستاده گردید و این روند تا 1326 ادامه داشت تا سرانجام دوباره بدنبال فشارهای وارده نیروی دریایی شکل گرفت و با 6 فروند ناوچه قدیمی شروع به فعالیت کرد از این زمان روند بهبود نیروی دریایی ادامه پیدا کرد با پیوستن ناوشکن های سنگین مانور های نیروی دریایی رو به گسترش گذاشت در سال 1340 تیمسار دریابان فرجالله رسایی فرمانده نیروی دریایی گردید در این تاریخ بدلیل معادلات خاص سیاسی گسترش نیروی دریایی در اولویت اول قرار گرفت.

از جمله ی این دلایل میتوان به:

 1.موقعیت جغرافیایی ایران وخلیج فارس

 2.توسعه ی تولیدات نفتی در خیلج فارس و خاور میانه و افزایش صادرات نفت ایران

 3.تهدیدات ناشی از توسعه طلبی شوروی در کلیه نقاط جهان بخصوص خاورمیانه

4. از همه مهمتر اینکه ایران میخواست استقلال نظامی خود را بطور کامل باز پس گیرد و به یکی از قدرت های خاورمیانه بدل شود

به همین منظور طرح های گسترش بسرعت فراهم شد و پایگاه هایی در خلیج فارس و دریای عمان ایجاد گردید(پایگاه  دریایی کنارک بعد از پایگاه دریایی دیگوگارسیا ی آمریکا از پیشرفته ترین پایگاه های دریایی بود)  (البته میتوان به علاقه ی شاه برای گرفتن جای نیروی دریایی انگلستان که به تازگی در حال خروج از خلیج فارس بود نیز دانست) طرح های گسترش این بار با سرعت هرچه تمامتر پیش میرفت تعداد زیادی هواناو و ناوچه و ناوشکن سفارش داده شد

ایران تا سال 57 (و تقریبا هم اکنون) بزرگترین یگان هواناو جهان را در اختیار داشت و با 25000 پرسنل بزرگترین نیروی دریایی منطقه بود و دارای یگانهایی به این ترتیب بود 3 فروند ناو شکن موشک انداز سنگین کلاس آرتیمیس و 4 رزم ناو میانوزن و 27 ناوچه گشتی 10 تنی(بیشترشان مجهز به هارپون بودند)  4 ناو محافظ و 4 کشتی مین جمع کن بزرگ و 2 فروند کوچک و 4 لندیگ کرافت و6 فروند لندینگ شیپ مخصوص حمل تانک  2 فروند ناولجستیکی اقیانوس پیمای بزرگ(با قابلیت فرود هلی کوپتر) و 1 ناو تعمیرات و پشتیبانی و 13 یدکش و کشتی آتشنشانی(گفته میشد 3 فروند زیر دریایی دست دوم هم از آمریکا خریداری شده و در دست تعمیر است) و قیقهای تند رو و..............

همانطور که گفته شد ایران بزرگترین یگان هواناو جهان را در اختیار داشت و قادر بود یک گردان نظامی کامل را ظرف 25 دقیقه در جنوب خلیج فارس مستقر کند و از نظر یگان هوادریا دارای دارای 50 هلیکوپتر  دوازده اف.27 و 2 پی.3 اف بود. این باعث افزایش بیش از پیش قدرت ایران می شد خلیج فارس عملا در اختیار نیروی دریایی ایران بود با افزایش مداخلات نظامی ایران در کشورهای خارجی همچون سرکوب ظفار و انتقال پنهانی نیروی پشتیبانی از اکراد که مانع شرکت عراق در جنگ اعراب علیه اسرائیل شد نقش  نیروی دریایی و حفظ امنیت چاهای نفت نقش ویژه ای یافت . سفارشات گسترده ای داده شد از جمله 8 زیر دریایی به آلمان و 8 ناوشکن و 4 رزمناو و 12 ناوچه سریع السیر  14 هاورکرافت (علاوه بر یگانهای هواناو فعال) نیز سفارش داده شد که بدلیل وقوع انقلاب همگی کنسل شدند.

کمتر از یکسال پس از وقوع انقلاب اسلامی جنگ آغاز شد در روزهای اولیه جنگ عراقی ها با پشتیبانی توپ خانه و ناوچه های موشک انداز روسی پایگاه دریایی خرمشهر را غیر فعال کردند و تعدادی از ناوچه ها و ناوهای مستقر در پایگاه را غرق کردند اما در همان ساعات تکاوران نیروی دریایی به عنوان تنها هامیان ارتشی نیروی زمینی اقدام به دفاع کردند لشکر زرهی اهواز عملا از هم پاشید لشکر های مستقر در منطقه با حدا اقل 20 درصد قوا وارد نبرد شدن و این نتیجه ای جز شکست نداشت(این ماجرا به از همگسیختگی های اولیه ارتش باز میگردد) با این وجود تا پای جان جنگیدند(با حمایت ها و سرازیر شدن مردم به میدانهای نبرد) و جلوی پیشروی های سریع نیروی عراقی را گرفتند در ماهای اول جنگ بدلیل ضعف فرماندهی نیروی دریایی عراق با ناوچه های سریع خود اقدام به حمله به نفت کش ها و سکوهای نفتی ما نمودند و این به ناامنی منطقه انجامید و نفت کشها دیگر رقبتی به حمل نفت ایران به بازار های بین المللی نداشتند با کم شدن درامد ایران با این دلایل نیروی دریایی نقش خود را بازیافت مشخص شد که سکو های نفتی الامیه و البکر محل پهلو گیری ناوچه های عراقیست حمله بوسیله ی ناوچه های موشک انداز مجهز به هارپون و تکاوران نیروی دریایی با موفقیت انجام شد در 28 آبان 59 ناوچه های پیکان و جوشن معموریت یافتند با پشتیبانی 4 فروند فانتوم تکلیف نیروی دریایی عراق را یکسره کنند(عملیات معروف به مروارید).

 در این عملیات جمعا 12 ناوچه و 2 جنگنده عراقی نابود شد و شیرازه ی نیروی دریایی عراق بکلی از هم پاشید و تنها ناو پیکان بفرماندهی ناخدا سوم محمد حمتی با تمام رشادتی که از خود نشان داد و تعداد زیادی از ناوچه ها را هدف قرار داد هدف موشک قرار گرفت و غرق شد و حماسه ای بزرگ آفرید و ایران بزرگترین جنگ دریایی خود را پس از دوران هخامنشی پیروز بیرون آمد(تمام ناوچه های ایرانی شرکت کننده در این عملیات از کلاس لاکمبا تانت فرانسوی بودند و از موشک هاپون بهره میبردند) . جنگ با عراق در اینجا برای نیروی دریایی تمام شد اما دشمنی قوی تر پا به میدان گذاشت ناوگان پنجم نیروی دریایی آمریکا در سالهای آخر جنگ و بخصوص در ماجرای جزیره ی مجنون که آمریکایی ها باعث آزادی آن و شهادت شمار زیادی از رزمندگان ما شدند .

درگیریهای زیادی بین نیروی دریایی ما که در آمادگی نبود با نیروی دریایی آمریکا رخ داد ازجمله حمله به ناوچه ی جوشن وغرق کردن آن که باوجودی که این ناوچه در آبهای بین المللی بود مورد هدف 4 موشک هارپون و 300 گلوله ی توپ قرار گرفتو بدنبال آن در 1988 در طی عملیات اسکورت نفت کشهای کویتی توسط آمریکا یکی از نفت کشها به یک مین ایرانی برخورد کرد و بسخطی آسیب دید 4 روز بعد نیروی دریایی آمریکا اقدام به حمله به نیروی دریایی ایران و سکو های نفتی نمود این بزرگترین جنگ دریایی با حظور کشتی های بزرگ پس از جنگ جهانی بود در این حمله دو فروند ناوچه ی ایرانی ( ناوچه ی سهند و جوشن نابود شد).

البته این بار ناوهای آمریکایی بی نصیب نماندند و پاسخ کوبنده ای گرفتند دو ناو عملا بلا استفاده شد و بیش از 80 درصد اسیب دیدند و یک هلیکوپتر آمریکایی هم هدف قرار گرفت و نابود شد و این از مجموعه ی فشار ها برای پذیرش قطعنامه شورای امنیت بود.

پس از جنگ ایران اقدام به خرید چند فروند زیر دریایی ناوچه و رزم ناو نمود (درگوشی:ایران در  سالهای 77 در رقابت هند چین برای خرید ناوهواپیما بر روسی گورچکف شرکت کرد و بالاترین قیمت را ارائه نمود گفتگو هایی انجام شد اما روسها بدلایل سیاسی موافقط نکردند) نیروی دریایی در طی سالها تحریم بیشترین سعی خود را برای کاهش وابستگی و نوسازی را بکار برد از جمله ی آن ساخت ناو محافظ الوند و ناوچه های سریع دانست و همچنین ارتقاع سیستم پدافند ناوها  و توانایی تعمیراتی خود و همچنین مین گذاری در خلیج فارس در حال حاضر این نیرو قویترین نیروی دریایی در خلیج فارس است(البته بجز نیروی دریایی آمریکا).

یاد و خاطره ی تمامی دریادلان نیروی دریایی زنده و جاوید باد


 
comment نظرات ()
 
 
منحنی زن فاتح 60م.م (ساخت ایران)
نویسنده : سینا سازمند - ساعت ٩:٢٠ ‎ب.ظ روز شنبه ٢۱ آذر ۱۳۸۸
 

درجنگ هابارهامشاهده شده که موانع طبیعی کوهستانی که دشمن درآن سنگرگرفته کاررابرای جنگ چریکی بسیارسخت می کند،طوری که هیچ گلوله مستقیمی توان واردکردن ضربه به نیروی مقابل(چه قوی وچه ضیعیف)رادارانیست ،ازطرف دیگربه علت دوشپرتاب هایی که دشمن احتمالی(یافرضی)استفاده میکند ضربه زدن بابالگردنیزتاحدودزیادی غیرممکن است زیرا اطلاع دقیقی دراین موردکه این نیروی دوشپرتاب زن درکجا قراردارد،نداردوبرخلاف نبردکلاسیک،درنبردچریکی یانامنظم افراد به صورت سرطانی(هرجایی که حداقل امکانات برای رشد(تیراندازی)باشد)پخش شده اندودرنتیجه یافتن آنها بااستتارآنها خیلی سخت است ازاین رومنحنی زن هابایددراین مناطق قدرت نمایی کنند.

درجنگ های چریکی کوهستانی منحنی زن هاازابزارالات مهم برای پاکسازی،ایجاد جراهت درنیرو،شکارنیروی دشمن وایجاد ترس وآمادگی درباره ی اصل غافل گیری می باشد...

درطول جنگ 8ساله ازاین ابزاربسیاراستفاده شدواین درحالی بودکه خمپاره انداز هادرجنگ وعملیات ها عامل اصلی ایجاد حجم سنگین آتش محسوب می شد. ولی باپیشرفت درمورد نظام ونظامی گری چند راه برای شکست دادن طرزکار منحنی زن ها پیداشد،ابتدادرطی آزمایش هادیده شد که این منحنی زن هادارای صدای زوزه مانندی است ویک فردباهوش نظامی باشنیدن اول بارآن این رادرمی یابدکه خمپاره ای درراه است وباخیزبه زمین ازخطراین خمپاره اندازها (که ارتفاع بالای 25سانتیمترراهدف قرارمی دهند وپایین ترازآن کاربردخیلی کمتری دارند)دورمی مانند،یادرجنگ های کوهستانی دیده شد که خمپاره ها وقتی به زمین پرشیب می افتد حدود2مترپایین رفته وبعدمنفجرمی شود،ازاین روکمین هارادربخشی کارمی گذاشتند که دربالای پرشیب ترین منطقه  است وباپایین افتادن خمپاره،خمپاره به سرعت پایین رفته ودیگرخطری برای کمین داربوجود نمی آورد یااین که دراثرحجم زیادآتش خمپاره اندازهادیده شد که درمنطقه ای که اول بارموردآتش قرارگرفته دیگرتاحدوددقایق دیگرموردهدف قرارنمی گرفت.....بااین ویژگی های ضعف وقدرت خمپاره، ایران بایدخمپاره اندازی می ساخت تابتوانددرمنطقه ی سلماس که منطقه ای استراتژیک است وحتی درتابستان هانیزدرآنجا(کوهستان های آنجا)بایدبخاری روشن باشد،زیراخودبهترمی دانیدآذربایجان درزمستان سرمایی حدود35درجه سانتیگراد زیرصفررانیز تجربه کرده ودرتابستان ها دراین مناطق برف باریده وازاین رویک منطقه ای واقعا سرد ازنظرهوایی است وهم چنین دارای تپه های استراتژیکی است وبرای مقابله بانیروهای پژاک باید نیروی قوی وابزارالات کارآمدباشدزیراآنهانیزدرارمنستان اصول جنگ های نامتقارن راپیشه گرفته اندوباباج گیری ازقاچاق چیان درمنطقه ی آذربایجان(روستاهای مرزی)آشوب به پاکردند ونیروی سپاه به شدت بااین نیرودرحال مقابله است،واکثرآنهاباسلاح گیری وتجهیزات گیری ازآمریکامانند مادون قرمز زا،برای مشخص کردن مکان نیروهای سپاه،باکمین گیری درمناطق کوهستانی باسپاه درگیرمی شوندو بهترین حالت جنگ باآنهااستفاده ازمنحنی زن هااست(درحالی که باتبلیغات بسیارزیادآمریکا ی ملعون بااین لحن که ایران می خواهدروستاهای خودرابمب باران کندواین که ایران دشمن روستانشینان است،دست فرماندهان رابرای نوشتن دستورحمله باخمپاره اندازها می بندد ومانمی توانیم روستایی که 90%آن پژاک است ،بمب باران کنیم درصورتی که درراه یکی ازاین روستاها یک سپاهی به صورت چهارمیخ روی زمین میخکوب شده بودویک صحنه ی واقعا دلخراش بوجودآمده بودیااینکه دریک جشن عروسی دریکی ازهمین روستاهای کردنشین سربیش از15نفرازسپاهیان به عنوان قربانی بریده شد ودرمسیرراه رفتن عروس قرارگرفت،یااین که یک سپاهی به صورت جنازه درمسیرحرکت پژاک یافته شد که گوش ها،گونه هاولب های او باچاقوبریده شده بودواین درحالتی است که سپاه مظلوم برای پرتاب یک خمپاره باید یک نامه ی کتبی بادوامضای همراه دردست داشته باشد......) یادرمنطقه ی کرمانشاه برای دفع خطرات احتمالی ویادرمنطقه ی خوزستان که تیپ این استان به خمپاره اندازها نیازمندهستندبه دردبخوردوکارآمدباشد....

ازاین روایران تصمیم به ساختن خمپاره انداز فاتح نمود.....

این خمپاره انداز با وزنی سبک و عملیاتی از رده سلاح های قابل حمل توسط نفر بوده و عموما بوسیله ۲ نفر کار می کند . حجم آتش این نوع جنگ افزار گسترده بوده ، به طوری که بدون بوجود آوردن صدای فرود به طور غافلگیرکننده ای بر سر هدف فرود می آید .

این نوع سلاح در تمام شرایط آب و هوایی(سلماس که بسیارسرداست ودرخوزستان که دمای بالای60درجه دارد) و در هر نوع زمین با هر نوع سازنده ای(بتنی ویاخاکی) می تواند به خوبی انجام آتش نماید .

از جمله ی ویژگی های این خمپاره اندازها ، استقرار دوربینی با دقت بالا با قابلیت تنظیم و قفل بر روی آدرس هدف مورد نظر می باشدوبرای خنثی سازی جایگیری درمنطقه ی پرتاب اولیه برای دورماندن ازآتش مجددکه  این دوربین می تواند در هنگام پرتاب گلوله در وضعیت ثابت خود حفظ شود ، که این ویژگی به دقت آن می افزایدوهمچنین باسرجنگی نرم تر دارای کمترین پایین روی درمناطق پرشیب می باشد .

برد گلوله موثر فاتح ۱۰۵۰مترمی باشد .این سلاح به صورت انبوه در اختیار نیروهای مسلح ، بالاخص گردان های کماندویی ارتش و سپاه  می باشد . تیپ ۴۵ تکاور لشگر ۹۲ خوزستان یکی از دارندگان این نوع از سلاح هاست .  معمولا این قبیل از سلاح ها جهت انجام عملیات های واکنش سریع و ضربتی استفاده می گردد .همچنین ساخت این سلاح در راستای رسیدن به بالاترین درجه از درجات جنگ های نامتقارن بوسیله جنگ افزارهای کلاسیک توسط نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران می باشد.


 
comment نظرات ()
 
 
تانک رزمی - هجومی ذوالفقار
نویسنده : سینا سازمند - ساعت ٩:۱۸ ‎ب.ظ روز شنبه ٢۱ آذر ۱۳۸۸
 

در بسیاری از جنگ های عصر حاضر زره وزره شکن به عنوان بهترین ابزارالات جنگی در زمینه ی جنگ های زمینی به حساب می آمد،چه در جنگ های قدیمی ودرجنگ های زمان هیتلر وچه در جنگ های امروزی وجنگ هایی نظیر هجوم آمریکا به عراق یا جنگ بین روسیه وگرجستان،جنگ ایران وعراق.

درجنگ های معاصر انهدام اهداف روبه رو واهداف توپ خانه ای خیلی مهم است،زیرا این کاربه عنوان پاک سازی عالی و پیشروی در مناطق جنگی به حساب می آید.شما حساب کنید شهر کوچکی مثل قم را.اگر حدود 40 کشور جهان مجموعه ی موشک های خود را به این شهر وارد کنند این شهر هنوز در اختیار دولت ایران است و هنوز هیچ اتفاقی نیفتاده است.ولی اگر هیچ راکتی هم به این شهر ضربه نزند،وحتی یک خمپاره نیز به این شهر اصبت نکند ولی در مقابل آن تانکی و نفربری و یک دسته ی جنگی از سربازان کشور مهاجم وارد قم گردد،اعلام می شود این شهر اشغال شده است.پس اهمیت یک ناوگان زرهی به این حد است که در سیاست ها نیز آن را دخیل می کنند وما همکنون نیز می بینیم اسرائیل یکی از جنبه های قدرت سیاسی خود را مدیون داشتن زرهی قوی در مقابل تحرکات نظامی است.

کشور ما در جنگ 8ساله ی ایران وعراق(به عنوان نوک پیکان  جنگ جهانی)جنگ با زره را به عالی ترین سطح خود دید.زره هایی که از آمریکا وروسیه  وبرزیل وارد عراق می شد در حد بسیار خوبی بود.تانک های M60,T72,T55,EI EI TI1,.....ازجمله تانک های وارداتی خشن به کشور عراق بود که ایران باید با این ناوگان زرهی مستحکم وارد نبرد می شد. البته که ایران به دلیل نبوغی که در زمینه ی مبارزه داشت وبا مهارت های خاص خود،توانست در موارد قابل توجهی این حرکت هارا خنثی کند وبا غنایم جنگی که از این پیروزی ها به دست آورد باز هم می بینیم بعضی از تانک های حاضر در تیپ ها همان تانک های زمان جنگ است.البته این تانک ها ارتقاء یافته شدند و تانکی مانندT55که از شمار تانک های قدیمی است با بهینه سازی های شده توانایی حضور در جنگ نامتقارن به صورت واکنش سریع راداراست.

ایران نیز باید در زمینه ی زره و ضد زره به دلیل تجربه ی جنگی خود در دراز مدت خود را آماده می کرد.داشتن تجربه های کافی و گران قدر در مورد تانک ومبارزه با تانک،ایجاد عملیات های ضد زره،استفاده ی به موقع و عالی از تانک وایجاد طرح های گوناگون برای جلو گیری ازغنیمت گیری تانک همه و همه این را متذکر می شد که همه چیز آماده است تا یک تانک ملی و قوی در کشور تولید گردد تا زره ایران از وابستگی ها رها گردد.

 

تانک ذوالفقار:

ایران تنها کشور در خاورمیانه است که بدون هیچ گونه وابستگی پشتیبانی و فنی، اقدام به طراحی و ساخت تانک نموده است.اصولا یکی از پیچیده ترین طرح های نظامی ، طراحی تانکهایی کارا که بتواند اهداف زمینی و ...را محقق سازد می باشد . تانک ذوالفقار تانکیست متناسب با شرایط اقلیمی و خودروئی است تمام شنی با محیط مرئی کم به طوری که در محافل نظامی این ماشین زرهی به تانک نامریی مشهور است و به دلیل ارتفاع کمتر نسبت به تانک های دیگر طراحی آن طوریست که در فاصله ۸۰۰ متری دارای استتار فوق العاده ایست .در عوض بر عرض آن افزوده شده است که این امر باعث افزایش سرعت این تانک گشته است. نیم رخ کوتاه و همچنین قدرت آتش بالا و قدرت مانور و تحرک با سیستم فشنگ گذاری خودکار تمام اتوماتیک و مسافت یاب لیزری، مجهز به توپ 125 میلی متری بدون خان و با قابلیت پرتاب موشک های کور کننده رادار های دشمن و سیستمهای دفاعی هشدار دهنده لیزری و راداری و آشکار سازی مادون قرمز و ... . از دیگر خصوصیات این تانک پیشرفته ایرانیست . طراحی این تانک در جهان بی سابقه بوده است . ذوالفقار ۳ همزمان توانایی آن را دارد که با پرتاب راکت های دود زا و منحرف کننده الکترونیکی ، ۵ راکت را همزمان از خود دفع نماید . نیز به دلیل ارتفاع کم و زاویه کم پیشانی، از بیشترین حفاظت برخوردار بوده و از قدرت تهاجمی و تدافعی بالایی در مقابله با هر نوع تانک برخوردار است. قابلیت حرکت در آب در عمق ۶۰/۱ متری آب یکی دیگر از خصوصیات بارز آن می باشد. گفتنیست مقامات دفاعی نیروهای مسلح از جایگزینی ذوالفقار ۳ با تانکهای بیگانه ی به خدمت گرفته شده در ارتش و سپاه خبر داده اند.

از سایر مشخصه های این تانک این است که این تانک توسط دوربین های مداربسته کنترل می شود تا از خطر مین های چسبان در امان باشد.

همکنون با پی گیری هایی می توان یافت که این تانک جزو ده تانک برتر جهان به شمار می آید. البته  مثل اینکه نوع پیشرفته تری از تانک ذوالفقار ارائه شده که هنوز جزئیات برتری آن اعلام نشده.


 
comment نظرات ()
 
 
اف-14 تامکت، جنگنده افسانه ای
نویسنده : سینا سازمند - ساعت ٩:٥٧ ‎ق.ظ روز شنبه ۱٤ آذر ۱۳۸۸
 

جنگنده اف-14 تامکت هواپیمایی دو موتوره، بال متغیر و دو سرنشینه می باشد که به منظور حمله، رهگیری و نابودی جنگنده های دشمن به صورت بیست و چهار ساعته و در هر وضعیت جوی و اقلیمی طراحی گشته است و قادر به انجام عملیات از روی ناو هواپیمابر نیز می باشد.


F-14

اف-14 تامکت متعلق به نیروی دریایی آمریکا در حال پرواز


اف-14 قادر است به طور همزمان بیست و چهار هدف را به وسیله سیستم های راداری پیشرفته خود شناسایی کرده و به وسیله موشک فوق پیشرفته فینیکس- که بر روی هیچ جنگنده دیگری قابل نصب نمی باشد- شش فروند از آنان را نابود نماید. همچنین تسلیحات اف-14 شامل موشک های دیگری از جمله موشکهای هوا به هوای ساید ویندر AIM-9L، موشک اسپارو AIM-7 و موشک پیشرفته برد متوسط آمرام AIM-120 و ترکیبی از راکتها و بمب های دیگر نیز می شود. همانطوری که بیان شد، اف-14 جنگنده ای دارای دو خدمه و دو سکان عمودی و همچنین بال های متغیر می باشد. موتورهای اف-14 به طور موازی هم و در یک ساختار مرکزی شکل گرفته اند.

ترمز های بال پروانه ای اف-14 در بین دو سکان عمودی و در سطوح بالا و پایین بدنه واقع شده اند. باله ای این جنگنده به منظور جمع شدن اتوماتیک در هنگام پرواز البته همراه با یک کنترل دستی برای تغییر اندازه زاویه بالها در مواقع غیر پرواز برنامه ریزی شده اند. دو سکان عمودی، متمایل بر روی سطح بالایی موتور و منحرف به سمت خارج سوار شده اند. دامنه عادی جمع شدن بالها از 20 درجه تا 68 درجه و برای جاگیری کمتر روی عرشه ناوهای هواپیما بر تا 70 درجه می باشد. نا گفته نماند سرعت جمع شدن بالها 7/5 درجه بر ثانیه است. برای کنترل غلتش کمتر از 57 درجه اف-14، از بالچه هایی در نقطه ابتدایی بالها و نزدیک ورودی موتورها استفاده می نمایند که به صورت جداگانه عمل می نمایند. اگز از جلو به اف-14 نظری بیفکنیم، دو مدخل ورودی هوای بزرگ را مشاهده می نماییم که اندکی به سمت خارج متمایل شده اند. این اندک تمایل به منظور تقلیل مقاومت بین هوای موتور و لایه های جانبی ای موتور صورت گرفته است.گازهای اگزوز موتور ها از میان فلپ های مکانیکی متغیر، که در دور های مختلف موتور به اندازه معین و به طور منظم باز و بسته می شوند، خارج شده و فشار نیروی تولیدی موتور را ایجاد می نماید. اخیراً با استناد بر مطالعاتی که بر روی گازهای خروجی موتور های اف-14 انجام شد، نیروی دریایی محدودیت هایی را برای پرواز آن در ارتفاعات کم و سرعت های بالا در چنین فواصلی قرار داد و کاربرد سیستم پس سوز برای اف-14 های مدل D و B در هر ارتفاعی به جز موارد بحرانی و موقعیت های خطرناک نظامی و جنگی ممنوع گردید. اف-14 گرومن، اصلاً برای جایگزینی هواپیمای اف-4 فانتوم طراحی گردید و اولین اف-14 مدل A در اوسط دهه 1970 معرفی شد.

اف-14 مدل +A، مدل ارتقا یافته اف-14 A، با موتور های جدید جنرال الکتریک F-110، که هم اکنون هم در تمام ناوگان های دریایی آمریکا معمول است، بیش از یک حریف معمولی برای هواپیماهای هم سطح به شمار می آید. سیستم پالس دوپلر AWG-9 یک رادار چند حالته است که قادر به شناسایی بیست و چهار هدف به طور همزمان و شلیک مستقیم به شش عدد از آنان می باشد. البته این سیستم که در دهه 1960 طراحی شده است، یکی از قدیمی ترین سیستم های رادار هوا به هوا می- باشد که هنوز هم بسیار پرقدرت می نماید و با استفاده از نرم افزار های کنترلی جدید توانایی های آن برای تبدیل به یک سیستم برای قرن بیست و یکم افزایش می یابد.

کاکپیت اف-14 دارای یک سیستم هد آپ دیسپلی (HUD-Head Up Display) کیسرAN/AVG-12  و دستگاه نمایش موقعیت افقی و عمودی هواپیما می باشد. همچنین یک دستگاه دوربین راداری نورث راپ AN/AXX برای شناسایی هدف های ماورای دید بصری (BVR) در دوردست به کار می رود. در اف-14 یک سیستم تلوزیونی وضوح بالای مداربسته با قابلیت پخش انتخابی در هر یک از کاکپیت ها (FOV) نیز تعبیه شده است. این سیستم مدار بسته می تواند با نصب در کاکپیت عملیات را به وسیله سیستم تلوزیونی کاکپیت ها ضبط نماید. البته یک سیتم جدید تر نیز در حال نصب بر روی هرسه مدل اف-14 (A+,B,D) می باشد. تجهیزات الکترونیکی اف-14 نیز شامل رادار هشدار دهنده و کنترل AN/ALR-45، رادار هشدار گیرنده AN/ARL-50، سیستم پرتاب فلر یعنی همان گوی های آتشینی که باعث گمراه شدن موشک های حرارتی می شوند AN/ALE-29/39 که این سیستم در بین دو سکان عمودی در پشت بدنه هواپیما قرار گرفته است و سیستم سردرگم کننده رادار های دشمن Sanders AN/ALQ-200 Deception Jamming Pod می شود. 

 


 

F-14cockpit

 کاکپیت پیشرفته اف-14

 

 

 

معرفی مدل های گوناگون اف-14 تامکت

F-14 A  اولین نمونه گونه اف-14 می باشد. این مدل به وسیله دو موتور TF30-P414A تجهیز شده است. تعداد شصت فروند از اف-14 های مدل ای در حال تجهیز به سیستم اقدام متقابل هشدار و کنترل AN/ALR-67، سیستم لانتیرن LANTIRN و سیستم نمایش اطلاعات تاکتیکی قابل برنامه ریزی می باشند. همچنین در تمام سری ها اف-14 سیستم اتوماتیک کنترل پرواز (AFCS) در حال جایگزینی با سیستم کنترل پرواز دیجیتال (DFCS) می باشند. در اواخر دهه 1970، حوزه دفاع هوایی آمریکا مشکلات اساسی موتورهای اف-14 با موتور TF30 و هواپیماهای اف-16 و اف-15 با موتور های F-100 را ارزیابی و ازمایش نمود. آین حوزه به طور بسیار جدی به تحلیل مشکلات موتورهای اف-14 پرداخت.

سرانجام، تصمیم بر آن شد که به جای ارتقا دادن و بهبود بخشیدن موتور های عیب دار فعلی، بهتر است موتور های کاملاً جدیدی جایگزین این نوع موتور ها شوند، به طوری که موتور های جدیدی که در مدلهای پایانی اف-14 تعبیه شد، کاملاً تکافوی نیاز های آن را می کرد. همچنین موتورهای اف-14 مدل A نیز در حال بهبود بخشی هستند؛ چه بسا که اگر از ابتدا موتور های جانشین خوبی برای موتور های فعلی این مدل موجود بودند، این موتور ها موتور هایی نبود که نیروی دریایی حاضر به به کار گرفتن آن ها بر روی اف-14 باشد. در اواسط دهه 90 تنها تغییری که در اف-14 داده شد عبارت بود از معرفی یک سیستم کنترل کنترل پرواز دیجیتال که خلبان را از انجام مانور های خطرناک یا نا ایمن باز داشته ، بار مسئولیت و وظیفه را بر روی خلبان تقلیل داده و باعث می شود که خلبان نسبت به موقعیتی که در آن است، اقدام به بهترین عمل نماید.

سرمایه گذاری برای پیاده کردن این سیستم از سال 1996 شروع شد (حدود 80 میلیون دلار). همچنین سیستم تاکتیکی شناسایی هوابرد (TARPS) با سیتم دیجیتال آن جایگزین شده و سیستم پرتاب فلر بول به عنوان جزئی از برنامه کامل کننده اضافه خواهد گشت. البته اعمال این تغییرات، باعث تغییر نقش هوایی اصلی اف-14 A نخواهد شد. اف-14 مدل بی را می توان هم یک اف-14 مدل آ بازسازی شده بنامیم، هم یک جنگنده جدید به تمام معنا، که هر یک از این مدلهای بی با موتورهای پرقدرتF-110-GE-400، با موتور TF30-P414 اف-14 های قدیمی جایگزین شده اند، مجهز شده است. اف-14 تامکت، هواپیمایی آن اندازه پیچیده بود که خود نیروی دریایی آمریکا، در به کارگیری آن دچار مشکل بود. همچنین، آمریکا به هیچ وجه حاضر به انتقال این تکنولوژی به روس ها نبود، به طوری در اف-14 های ایرانی هم که امکان آن می رفت زمانی به چنگ روس ها بیفتند، قطعات کلیدی نشانگر تکنولوژی نوین آن حذف گشته بود.

به همین صورت، هنگامی که یک فروند تامکت از فرود موفق روی یک ناو هواپیمابر آمریکایی باز ماند، لاشه این هواپیما به سرعت و در کوتاهترین زمان، از بیم اینکه روس قطعات لاشه آن را از دریا بازیابی کنند، از دریا بیرون کشید. بر طبق آخرین اخبار، قرار است که در سال 2008، جنگنده نوین سوپر هورنت، جایگزین این جنگنده افسانه ای و به واقعیت جلوتر از زمان بشود. آیا واقعاً، هیچ جایگزینی برای اف-14 تامکت، که در زمان تولیدش سی سال جلوتر از زمان بود، وجود دارد؟

ایران تنها کشور استفاده کننده از تامکت در حال حاضر

پنتاگون اخیرا هواپیمای F-14 خود را از رده خارج کرده و در حال فروش قطعات مربوط به آن در دفتر فروش مازاد خود است و هم اکنون ایران تنها کشوری است که از هواپیما‌های F-14 استفاده می‌کند. استیفن بوگنی رئیس بازرسان صادرات هسته‌ای می‌گوید: استفاده ایران از این نوع هواپیما دلیلی است بر اینکه این کشور تلاش کند از راه‌های مختلف تجهیزات مربوط به آن را تهیه کند.


 IRIAF F-14

اف-14 نیروی هوایی ایران


خبرگزاری آسوشیتدپرس در ژانویه ۲۰۰۷ در گزارشی جنجالی ادعا کرد وزارت دفاع آمریکا از طریق یک واسطه ، تجهیزات تسلیحاتی ممنوعه‌ای را به ایران فروخته است. این اقدام توسط یک دلال تسلیحات پاکستانی صورت گرفته که با شرکت در فروش محصولات اضافی پنتاگون، تجهیزات را خریداری و به ایران فروخته است. تجهیزات مورد نظر شامل بخش‌هایی از جت‌های جنگنده F-14 و اجزاء موشک است. 

به نوشته این خبرگزاری آمریکایی، البته بازرسان فدرال هنوز در مورد اینکه ایران توانسته باشد به آسانی اولویت‌های مورد نظر خود یعنی تجهیزات F-14 را از این طریق تهیه کند تردید دارند. پیش از این نیز یک واسطه توانسته بود تجهیزات جت‌های F-14 را که از فروش مازاد پنتاگون خریداری کرده بود به ایرانی‌ها بفروشد اما ماموران گمرک با شناسایی این محموله و مقصد آن، اقدام به توقیف محموله کردند. 


 تامکت قابلیت حمل یک توپ 20 میلیمتری داخلی گتلینگ را که در سمت چپ بدنه واقع گشته است، دارا می باشد. این جنگنده می تواند انواع موشک های فونیکس، سایدویندر، اسپارو و موشک میان برد پیشرفته

AIM-120 را حمل نماید. بیش شش موشک فونیکس در چهار مقر زیر بدنه و بین موتور ها و دو مقر در قسمت ثابت بالها، دو سایدویندر در مقر های ثابت بالها و بالای موشک فونیکس می تواند حمل شود. اف-14 تامکت اولین پروازش را در 20 دسامبر 1970 و اولین پرواز عملیاتی اش را در سال 1973 انجام داد. قبل از انقلاب سال 1979، 79 فروند اف-14 به ایران تحویل شد. البته تعدادی از جنگنده های ارزشمند در جنگ میان ایران و عراق از بین رفتند. در سالهای اخیر نیروی دریایی آمریکا 699 فروند از این پرنده ارزشمند را در خدمت خود داشت.


 
comment نظرات ()
 
 
پیکان آتشین ( پدافند توپخانه ای در ایران)
نویسنده : سینا سازمند - ساعت ٢:٤۸ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱٢ آذر ۱۳۸۸
 

 


پیکان اتشین (توپخانه ای دفاع هوایی در ایران )



مقدمه :

در نخستین روزهای جنگ جهانی اول استفاده از مسلسل های زمینی به عنوان راهکاری مناسب برای مقابله با هواپیما ها که تنها جنگ افزار هوایی انروز بودند تشخیص داده شد ، از ان زمان تا کنون همواره توپخانه های دفاع هوایی که برای مقابله با جنگ افزارهای هوایی از پرتابه هایی با سرعتهای بالا و بعضا هوشمند استفاده می نمایند به عنوان سلاحهایی موثر در برابر تهاجمات هوایی مورد استفاده قرار می گرفتند ، هرچند در سالهای دهه 80و 90 با جنون ارتفاع در حملات هوا پایه و ورود سامانه های موشکی ضدهوایی قابل تر به صحنه های نبرد نقش سامانه های توپخانه ای در بازه ای از زمان کم رنگ شد اما بعدها با تغییرات اساسی در مفاهیم نبرد و معرفی جنگهای نوین ، این بار توپخانه های ضد هوایی با نقشهایی مشخص تر یا بهتر عنوان کنیم، شبکه محور تر پا به عرصه نبرد نهادند و امروزه مدرنترین سامانه های پدافند دفاع هوایی کوتاهبرد چون خاشتان و پنتسایر به طور موثر از توپهای مدرن ضد هوایی بهره می برند.
چرا پدافند توپخانه ای؟
ضعف سیستمهای پدافند توپخانه ای در برابر اهداف پرواز کننده در ارتفاع بالا و در حال اجرای مانور غیر قابل انکار است ، همین ضعف عمده منجر به عدم کارایی این سامانه ها در نبردهای دهه 80 و دهه 90 گردید ، در جنگ اول خلیج فارس توپخانه پدافندی نیروهای بعثی علی رغم استفاده از تجهیزاتی مانند توپهای هدایت شونده راداری 57 میل متری و 23 میلی متری شیلکا تقریبا هیچ گونه موفقیتی در برابر نیروهای تهاجمی متفقین کسب نکردند و در بهترین شرایط موفق به وارد اوردن خسارت به چند جنگنده A-10 و AH-64 اپاچی گریدند، اما امروزه با اجرای مانورها و شبیه سازی های پیچیده نقش سیستمهای مدرن پدافند توپخانه ای در صحنه های نبرد به اثبات رسیده است و به همین دلیل حتی مدرن ترین سامانه های پدافندی چون پنتسایر در شرق و مجموعه دفاع دریایی فالانکس در غرب به ادوات سنگین پدافند توپخانه ای مجهز گردیدند . اما به راستی دلیل این گزینش چیست؟



-پنتسایر نمونه اسی از ترکیب سیستمهای موشکی و توپخانه ای پدافندی مدرن



شاید مهمترین علت عدم موفقیت سامانه های پدافندی در جنگ های خلیج فارس و جنگ کوزوو را بتوان استفاده ناصحیح از این ابزار پدافندی در شبکه های دفاعی دانست ، در این جنگها سامانه های پدافندی در خطوط مقدم صحنه نبرد ، و یا در کنار اهداف استراتژیک سنگین برای مقابله با " هر گونه تهدید " هوایی مورد استفاده قرار می گرفتند ، در صحنه نبرد این نوع پدافند در برابر دست دراز موشکهای ضد زره که امروزه به راحتی تا 6 کیلومتری سکوی پرتاب را پوشش میدهند ، به شدت اسیب پذیر می نمایند و استفاده ی این سامانه ها از رادار های پدافندی با باند مشخص ، سکوهای پدافندی را به یک هدف مشخص و بی دفاع در برابر تهاجمات نیروی متخاصم تبدیل می نماید، در هنگام استفاده برای دفاع از اهداف استراتژیک نیز بیشتر از سیستمهای پدافندی هدایت ناپذیر و یا هدایت راداری استفاده می گردید ، سامانه های هدایت ناپذیر بیشتر برای ایجاد دیوار اتشی مورد استفاده قرار می گرفتند که با مانور های ذیرکانه خلبانان دور زده میشد ، و سامانه های راداری با توجه به ضعف رادارها در حذف اختلالات پس زمینه صرفا در برابر اهداف ارتفاع پایین ( و نه خیلی پایین ) ، در صورت عدم انجام تدابیر جنگ الکترونیک از طرف نیرو های مهاجم متکی به الگوریتمهای درگیری با حداکثر شانس اثابت 30 درصد می بودند ، و ناگفته پیداست که رادار های قدیمی دهه 60 و 70 تنها توانایی در گیری با سطح مقطع های بالای راداری راداشتند ، علی رغم تمام این مشکلات عدم تناسب برد رادارها با برد سلاحهای تهاجمی این سامانه ها را به هدفی ایده ال در برابر موشکهای ضد رادار تبدیل می نمود.




-بغداد ، دیوار اتش برای چه کسی بر افراشته می گردد؟F-117 Night Hawk؟



با وجود تمامی معضلات فوق ، بررسی ها نشان می دهد سامانه های پدافند توپخانه ای هنوزهم در نقشهای خاص برتری قابل توجهی بر سیستمهای موشکی دارند ، دفاع در برابر موشکهای کروز در قتلگاهها و یا موقعیتهای خاص نسبت به اهداف و تاسیسات ارزشمند و دفاع در برابر حملات حجیم به تاسیسات گسترده را می توان ازجمله نقشهای موثر برای پدافند هوایی توپخانه ای دانست.
موشکهای کروز ، از سه راهکار پنهانکاری ، پرواز در ارتفاع پایین و حجم زیاد برای غلبه بر سامانه های دفاعی و ضربه زدن به هدف استفاده می نمایند ، پرواز در ارتفاع پایین زمان در دسترس را برای درگیری این سامانه ها به نحو چشمگیری کاهش میدهد و از طرفی دفاع را برای سامانه های پدافندی متکی به هدایت راداری ( فعال یا نیمه فعال ) دهه های 80 که اکثرا قادر به درگیری با اهداف پرواز کننده پایین تر از 300 پا نیستند را غیر ممکن میسازد ، سامانه هایی چون کروتال و تور ام-1 که توانایی درگیری با اهداف پرواز کننده در ارتفاع پایین رادارا می باشند برای در گیری با موشکهای کروز سینه مال ( در صورت در گیری در فاز حرکت سینه مال ) تنها قریب به 30 ثانیه فرصت دارند (فرض بر حرکت با سرعت 1 ماخ )، این سامانه های پدافندی بین 12 تا 5 ثانیه پس از کشف هدف توانایی شلیک موشک را به سمت هدف خواهند داشت ، سامانه های موشکی هر بار به طور متوسط می توانند با دو موشک کروز درگیر شوند و از اغاز یک درگیری تا شروع درگیری با موشک بعدی به طور متوسط 20 تا 25 ثانیه زمان مورد نیاز است ، به زبان ساده تر هر سامانه پدافند موشکی در هر بار درگیری می تواند حداکثر با دو موشک کروز در گیر گردد ، این محدودیت زمانی وقتی شدید تر می گردد که موشک کروز مهاجم یک موشک پنهانکار باشد ، سامانه های مستقل از رادار نیز عملا اثبات کرده اند که به طور موثرتوان در گیری تنها با یک هدف را دارند ، علاوه بر این برای در گیری با اهداف پرواز کننده در ارتفاع پست موشکهای پدافندی نیاز به مانورهای شدید در فاز دستیابی به هدف دارند ، مجموعه محدودیتهای بالا علاوه بر دلایلی مانند توربولانسهای قوی در نزدیک سطح زمین ، باعث می شوند تا سامانه های موشکی عملا میزان موفقیتی حدودا 6. تا 7. را در برابر این سلاحها کسب نمایند ،و این درحالیست که برای یک سامانه پدافندی توپخانه ای زمان درگیری با هدف تا 3 ثانیه و زمان بین دو درگیری متعاقب به حدودا 10 ثانیه کاهش میابد ، سامانه های مدرن کنونی مانند نمونه های ارتقا یافته اتشبار شیلکا در صد موفقیتی بیش از 6. را برای در گیری با موشکهای کروز که هدفی مطلوب ( به دلیل عدم مانور و سرعت به نسبت پایین ) برای این سامانه ها محسوب می گردد ثبت نموده اند ، این سامانه ها مشکلاتی مانند پس زمینه و توربولانس ها را پیش رو ندارند ، تجربه اثبات نموده سامانه های تلوزیونی یک نوع هماهنگی ایده آل را با سامانه های پدافندی دارند ، این اتشبارها بسیار ارزانتر از سامانه های موشکی میباشند و به همین دلیل می توانند پدافند حجیم تری را در برابر حملات پر حجم حاصل سازند ، در شرایط برابر یک اتشبار پدافند توپخانه ای می تواند با تعدادی معادل حداقل 2 برابر یک سامانه موشکی چندین بار با درصد موفقیتی برابر سامانه های موشکی در گیر گردد و این در حالیست که بنا به قیمت ارزانتر می توان سد های دفاعی متراکم تری با این نوع از ادوات پدافندی در برابر سامانه های کروز ایجاد کرد، اهمیت دفاع در برابر موشکها کروز وقتی پر رنگ تر می گردد که بدانیم این موشکها بیش از نیمی از توان حملات استراتژیک نیرو های غربی را تشکیل می دهند ، همچنین امروزه سلاحهای دور از دسترس پدافند که به طور معمول برای نابود سازی سامانه های پدافندی نیز به کار گرفته میشوند معادل موشکهای کروز دقیق در نظر گرفته می شوند.



-حمله یک موشک کروز به یک هدف ازمایشی


همچنین در بسیاری از سناریو های تهاجمی ساختار هدف به شکلیست برای انهدام بیش از تهاجم دقیق به تهاجم حجیم نیاز مند است و تهاجم حجیم در بسیاری مواقع با مفاهیم تهاجم دقیق ( و به طبع ان امن ) دارای تناقضات فراوانیست ، مصداق بارز این اهداف را می توان فرودگاهها و پایگاههای هوایی دانست ، درجنگ سال 2003 نیز اثبات شد که تخریب فرودگاهها بدون حملات ارتفاع پایین و با حجم بالا تقریبا نا ممکن است ، مهمات ضد باند و یا مهمات مورد نیاز برای تخریب سازه های سست اما وسیع برای حداقل دقت نیازمند رهاسازی در ارتفاع پایین می باشند ، و برای در گیری در ارتفاع پایین با توجه به بقا پذیری بالا و درگیری موثر و مداوم سامانه های توپخانه ای این سامانه ها گزینه مناسبی برای دفاع نقطه ای سنگین در برابر حملات سنگین می باشند ، هر چند در چنین مواردی نمی توان منکر نقش نقش موثر سامانه های پیشرفته شانه پرتاب گردید اما سیستم های تو پخانه ای در شرایط برابر قطعا دردسر بزرگتری برای نیرو های مهاجم خواهند بود.

سامانه های پدافند توپخانه ای در ایران :

در سازمان رزم نیروهای پدافندی ایران نیز با توجه به سپرده شدن دفاع استراتژیک از اسمان ایران به دست سامانه های پدافندی زمین پایه و استفاده گسترده از موشکهای کروز توسط طرفهای متخاصم با نیرو های مسلح ، سامانه های پدافندی توپخانه ای به عنوان یک نیاز اساسی در سازمان رزم پدافند دفاع هوایی مطرح بوده اند ، راهبرد صنایع دفاعی کشور در پاسخ گویی به این نیاز تولید داخلی سامانه های پدافندی بوده است ، به نظر می رسد کارشناسان دفاعی کشور سامانه های اتشباری موجود را از لحاظ کارایی قبضه های اتشباری در حد بلوغ ارزیابی نموده اند و به همین دلیل به کپی سازی این اتشبارها و ترکیب انها با سامانه های راداری و اپتیکی ساخت داخل پرداخته اند ، هرچند در این راهبرد فنی نباید کاهش قابل توجه هزینه ها را نیز به عنوان یک فاکتور در گزینش و ارتقای اتشبارهای قدیمی در نظر داشت . امروزه پدافند دفاع هوایی ایران از 4 حلقه و به عبارتی یک زنجیره کامل از توپخانه پدافند هوایی بهره می برد، در ادامه به بررسی این واحدها می پردازیم .

دفاع بسیار کوتاهبرد :

در مفاهیم پدافند توپخانه ای دفاع بسیار کوتاهبرد دفاع در برد 10 تا 1000 متری را پوشش میدهد ، در این بازه دقت بسیار بالا اهمیت خود را از دست میدهد و هدف از دفاع بیش از انکه دفاع در برابر یک هدف مشخص باشد ، دفاع در برابر تهاجمات سنگین و ایجاد یک دیوار اتش برای زنده نگه داشتن اخرین امیدها پس از عبور مهاجم از سه لایه دیگر است ، در این عرصه راهبرد صنایع دفاعی ایران بر دفاع پر حجم و هدایت نا پذیر برای ایجاد دیوار اتش بنا شده است ، برای دستیابی به این هدف برای اولین بار در سال 2007 سامانه ای مثشکل از 8 اتشبار 12.7 میلی متری " دوشکا " را معرفی نمود ،



-اتشبار هشت لول کوتاهبرد


کالیبر 12.7 هر چند ضعیف ترین کالیبر متداول برای دفاع ضد هوایی شناخته می شود ، اما این کالیبر قابلیت وارد ساختن اسیبهای جدی به جنگنده های مدرن و موشکهای کروز که بالایه نازکی از پوسته سخت محافظت می گردند را دارد ، استفاده از این مسلسل سنگین و معروف علاوه بر سبک سازی اتشبار و ایجاد قابلیت تحرک مناسب در ان با ساده سازی اتشبار بقا پذیری و قابلیت نگهداری بالایی را برای سامانه فراهم می اورد . این سلاح نرخ اتشی معادل 4800 گلوله در دقیقه و برد موثری حدودا 800 متری دارد و به وسیله یک سایت هدفگیری چشمی نشانه گیری می گردد ،چنین نرخ اتش بالایی را تنها سامانه های گاتیلینت فراهم می اورند ، اما استفاده از یک سامانه گاتیلینت دقیقا حجم اتش بالا را فراهم نمی اورد ، در واقع سامانه های گاتیلینت حجم زیادی از مهمات را راهی حجم کوچکی از فضا می نمایند اما این اتشبار همان مقدار مهمات را در فضای گسترده تری از فضا پخش می نماید تا دیوار اتش گسترده تری در برابر گروه مهاجم پدید اید. در این نقش همچنین نیرو های مسلح ایران از اتشبارهای 4 لول 14.5 میلی متری نیز بهره می برد ، این سامانه ها بردی در حدود 2000 متر دارند اما با توجه به هدایت غیر اتو ماتیک همچون اتشبارهای 23 میلی متری ZU-23 تنها توانایی خدمت در لایه پدافندی بسیار کوتاهبرد را داراخواهد بود.



-اتشبارهای 14.5 میلی متری چهار لول


علاوه بر سلاحهای کالیبر پائین قبضه های سنگین تر 23 میلی متری هم به صورت مجتمع و برای ایجاد پوشش اتش مورد استفاده قرار می گیرند.


 
comment نظرات ()
 
 
F-16 Falcon
نویسنده : سینا سازمند - ساعت ٢:٤٤ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱٢ آذر ۱۳۸۸
 

حدود ۴۰ سال پیش اکثر پروژه های نیروی هوایی آمریکا برای ساخت هواپیماهای جنگنده کوچک با قدرت مانور بالا بود ولی چندی بعد (حدود یک دهه) شیوه های طراحی تغییر کرد و دیگر طراحان و مهندسان توجه خود را به مسایلی مانند سرعت زیاد، ارتفاع بالا و تقویت سیستم های راداری متمرکز ساختند تا هواپیماهای جنگنده کمتر از تهدیدات دشمن بیم و هراس داشته باشند.
این مشخصات را به خوبی می توان در جنگنده
F-4 آمریکایی ساخت شرکت مک  دانل داگلاس ملقب به شبح «phantom که کشور ما هم چندین فروند از این مدل را داراست» دید. هواپیماهای جنگنده F-4 یکی از بازوان پرتوان نیروی هوایی آمریکا در زمان جنگ ویتنام بودند و نکته قابل توجه استفاده دومنظوره از آنها بود زیرا F-4ها علاوه بر نیروی هوایی به نیروی دریایی نیز کمک می کردند.
طراحی F-4 در ابتدا طرحی برای ساخت یک هواپیمای رهگیر شکاری بود و به همین علت موتورهای قوی جت (نسبت به زمان خود)، سرعت اوج گیری بالا و قدرت حمل موشک های هدایت شونده، همگی مسایلی بودند که مهندسان برای یک هواپیمای رهگیر در نظر گرفته بودند تا
F-4 بتواند در ارتفاعات بالا هواپیماهای پایین تر از خود را هدفگیری کند.

F16

البته در جنگ ویتنام هواپیماهای F-4 تنها در نقش جنگنده عملیات انجام دادند. رقیب بسیار سرسخت آن زمان هواپیمای F-4، هواپیمای میگ (Mig-21) روسی بود که البته F-4ها توانمندتر بودند.
بعد از جنگ ویتنام طراحان آمریکایی شروع کردند به رفع نقایص F-4ها تا بتوانند نسل جدیدی از هواپیماهای جنگنده را معرفی کنند زیرا چندین فروند F-4 در جنگ نابود شده بود. مشکلات و نواقصی مانند شناسایی سهل و آسان رادارهای دشمن، برد و دید کم راداری که این امر باعث می شد تا خلبانان برای نشانه گیری و هدف یابی به نزدیکی هدف بیایند و شلیک کنند که باعث می شد تا پدافندهای دشمن آنها را شناسایی و نابود کنند این مشکلات به نسبت در هواپیماهای جنگنده بعدی کمتر دیده می شود (به عنوان مثال در جنگنده های F-14 و F-15)
در هواپیمای جنگنده F-15 خصوصیات دید راداری بسیار وسیع (۳۶۰ درجه حول هواپیما)، قدرت مانور بسیار بالا و سرعت مافوق صوت باعث شد تا لقب عقاب را بگیرد و یکی از محبوب ترین هواپیماهای نیروی هوایی آمریکا شود که نسبت به هواپیما F-4 بسیار پیشرفته تر، سریع تر و بلندپروازتر بود. F-15 جزو اولین هواپیماهایی بود که با موشک های مدرن اسپارو (Sparrow) تجهیز شد. در تمامی موارد F-15 نسبت به F-4برتری داشت به جز یک مسئله و آن هم هزینه سنگین ساختش بود.

F16

هواپیمای اف-16 فایتینگ فالکون، ساخت شرکت لاکهید مارتین جنگنده ای در کلاس کوچک و چند مأموریته می باشد که نخستین پرواز خود را با اولین نمونه خود در سال 1976 به انجام رساند. این هواپیما توانایی حمله به صورت هوا به هوا علیه هواپیماهای دشمن و هوا به زمین علیه تجهیزات زمینی برای مثال تانک ها و زره پوش های دشمن را به طور کامل و بهینه داراست.

 

فالکون در حقیقت آمیزه ای از هزینه نگهداری اندک و به صرفه و همچنین کارائی تسلیحاتی و تهاجمی بالاست. این جنگنده هم اکنون در اختیار نیروی هوایی ایالات متحده و همچنین متحدان این کشور مانند ترکیه یا امارات متحده عربی می باشد که البته خبرهایی از تحویل یکی از پیشرفته ترین مدل های این هواپیما با کد ئی و اف به امارات توسط آمریکا نیز منتشر شده است. در طراحی این هواپیما، از سیستم های به کار رفته در هواپیماهایی چون اف-15 و اف-111 نیز بهره برداری شده که البته قبل از به کارگیری این سیستم ها، عملیات ارتقا و به روز سازی کاملی نیز بر روی آن ها صورت گرفته است. با سوخت داخلی کامل، فالکون قادر به تحمل 9 برابر شتاب گرانشی زمین یا همان شتاب جی است که در مقابل مقدار حداکثر 4 جی برای به طور مثال رهگیر میگ 25، عددی بسیار مطلوب است. در گذشته، خلبانان به دلیل مقاوم نبودن کافی هواپیماهایشان، جرات انجام مانور های سنگین با بیش از 4 جی را نداشتند، اما همانطوری که می بینیم، امروزه این هواپیماها هستند که خلبانان را با مقاومتشان در هم شکته و آنان را تا مرز بیهوشی می برند. لازم به ذکر است که حداکثر شتاب جی قابل تحمل توسط انسان حدود هشت و نیم جی است که البته انسان برای لحظات کوتاهی مانند لحظه پرتاب از هواپیما توسط صندلی نجات قادر به تحمل هیجده جی فشار نیز می باشد.

در یک نبرد هوایی، مانورپذیری باورنکردنی فالکون و برد بسیار زیاد آن در مقایسه با هواپیماهای مشابه از همان ابتدا پیروز میدان را مشخص می سازد. رادار پیشرفته این هواپیما قادر به تشخیص اهداف در هر شرایط آب و هوایی و هر ساعت از شبانه روز بوده و حتی می تواند اهدافی را که برای جلوگیری از دید رادار در ارتفاع فوق العاده پایین پرواز می کنند، شناسایی نماید. در کاکپیت این هواپیما، در تمامی نشاندهنده ها و دستگاه ها اصل صراحت و اختصار رعایت شده و اطلاعات مختصر و مفید دسته بندی می شوند. همچنین در این هواپیما سیستم HUD نیز به کار برده شده که تمامی اطلاعات پرواز را بر روی شیشه جلوب خلبان منعکس ساخته و مانع از این می شود که خلبان هر لحظه چشم از روی هدف مورد نظر خود برداشته و برای آگاه شدن از وضعیت پرواز هواپیمای خود، مرتباً به نشان دهنده ها نگاه کند. کاناپی این هواپیما نیز از نوع حبابی بوده که دیدی بسیار عالی را از محیط اطراف برای خلبان فراهم می سازد که از این لحاظ بسیاری از خلبانان آن را به هلیکوپتر مانند می سازند. هواپیمای فالکون برای تامین نیروی خود از یک موتور پرات اند ویتنی یا جنرال الکتریک سود می جوید که این مورد بسته به نوع آن متغیر است و البته، موتور نوع جنرال الکتریک که در هواپیمای اف-15 و مدل سی و دی این هواپیما نیز به کار رفته است، قدرتمند تر بوده و قادر به تولید نیروی کشش استاتیکی معادل 27.000 پوند می باشد. ورودی هوای موتور این هواپیما در زیر بدنه قرار گرفته که ترکیب آیرودینامیکی خوبی را با بدنه به وجود آورده است. با اتکا به نیروی این موتور قدرتمند، این جنگنده قادر به پرواز با حداکثر سرعتی معادل دو ماخ در ارتفاعات بوده و سقف پروازی آن حداکثر پانزده کیلومتر است.

F16

 هواپیمای فالکون برای تامین نیروی خود از یک موتور پرات اند ویتنی یا جنرال الکتریک سود می جوید که این مورد بسته به نوع آن متغیر است و البته، موتور نوع جنرال الکتریک که در هواپیمای اف-15 و مدل سی و دی این هواپیما نیز به کار رفته است، قدرتمند تر بوده و قادر به تولید نیروی کشش استاتیکی معادل 27.000 پوند می باشد. ورودی هوای موتور این هواپیما در زیر بدنه قرار گرفته که ترکیب آیرودینامیکی خوبی را با بدنه به وجود آورده است. با اتکا به نیروی این موتور قدرتمند، این جنگنده قادر به پرواز با حداکثر سرعتی معادل دو ماخ در ارتفاعات بوده و سقف پروازی آن حداکثر پانزده کیلومتر است.
طول این هواپیما حدود پانزده متر و طول دو سر بال های آن نیز حدود ده متر است که از این جهت در کلاس هواپیماهای اندازه کوچک قرار می گیرد. حداکثر وزنی که این هواپیما قادر به حمل آن به آسمان است حدود هفده تن می باشد. این هواپیما می تواند با حداکثر شش موشک هوا به هوا اعم از موشک های سایدوایندر، آمرام و اسپارو تجهیز شده و برای حمله به اهداف زمینی نیز قادر است که به انواع موشک های هوا به زمین ماوریک و هارپون و بمب های مارک، جی دی ای ام و جی بی یو مسلح شود. همچنین برای نبرد های نزدیک، توپ یا مسلسل هنوز هم یک سلاح موثر به شمار می آید و به همین دلیل، این هواپیما از یک توپ بیست میلیمتری با حداکثر خشاب پانصد گلوله ای بهره می برد. در هدایت این هواپیما، از سیستم پرواز با سیم بهره جسته شده است، بدین گونه که خلبان با سوطح کنترلی مانند شهپر ها هیچ گونه ارتباط مکانیکی نداشته و سطوح کنترلی از طریق کامپیوتر هواپیما کنترل می شوند.

F16

مشخصات :

 وظیفه : جنگنده چند منظوره

 مبنای قدرت : یک موتور توربوفن

 نیروی پیشران : 12150 کیلوگرم

 پیشینه وزن برخاستی : 16875 کیلو گرم

 طول : 12.8 متر

 ارتفاع : 2.8 متر

 فاصله دوسر بال : 9.8 متر

 سرعت : دو ماخ

 سقف پرواز : 15000 متر

 برد : 3900 کلیومتر

F16

 

F16

آیا نیروی هوایی ایران جنگنده اف-16 را داراست؟

نیروی هوایی ایران در زمان حکومت شاه حدود 300 فروند هواپیمای اف-16 را نیز سفارش داده بود که قرار بر این بود که بعد از تحویل سری آخر هواپیماهای اف-14، تعداد مقرر از این هواپیماها نیز به ایران تحویل داده شود، که این عمل مصادف شد با انقلاب جمهوری اسلامی ایران و به تعلیق در آوردن عمل تحویل اف-16 ها به ایران.

البته در این جا باید ذکر شود که دو فروند اف-16 قبل از این اتفاقات به ایران تحویل شد که یکی از آنها برای عملیات تحقیقاتی اوراق گردید و دیگری در خدمت نیروی هوایی جمهوری اسلامی ایران یا نهاجا (IRIAF) می باشد. این هواپیما هرگز در جنگ تحمیلی به دلیل تعداد معدود به کار نرفت. گفتنی است هواپیمای اف-16 ساخته شرکت جنرال داینامیکز (General Dynamics) یکی از چالاک و چابک ترین هواپیماها در نبردهای نزدیک و یا داگ فایت است که این توانایی، در اثر سبکی وزن و خاصیت های آیرودینامیکی ویژه که در آن به کار رفته است، به وجود آمده است. در ضمن هواپیمای اف-16 از معدود هواپیماهای تک موتوره جنگنده می باشد که در خدمت است. البته گونه دیگری از اف-16 های معمولی نیز وجود دارد که به F-16 XL موسوم است و از بالهای بزرگتر و قابلیت حمل تسلیحات بیشتر و موتورهای نیرومندتر و در نهایت برد بیشتر بهره می برد.

F16

 


 
comment نظرات ()
 
 
B-1 لنسر
نویسنده : سینا سازمند - ساعت ٢:۳٥ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱٢ آذر ۱۳۸۸
 

 لنسر یکی از بمب افکن های استراتژیک ارتش آمریکاست. در واقع طرح این بمب افکن از دهه 60 میلادی به عنوان یک مافوق صوت با برد بلند و توان حمل مهمات بالا در نیروی هوایی ایالات متحده مطرح شد. نمونه های اولیه این بمب افکن مادون صوت بود ولی با ایجاد تغییرات اساسی در ساختار آن تبدیل به یک بمب افکن مافوق صوت شد که با هر ماموریتی سازگار است و قادر است بدون نیاز به سوختگیری از پایگاه بلند شده و پس از نابودی هدف به سمت پایگاه بازگردد. البته این مراحل بهینه سازی B-1 نزدیک به 12 سال طول کشید تا سرانجام این پرنده وارد خدمت نیروی هوایی شد.B-1B یکی از انواع این بمب افکن و در واقع اصلی ترین نمونه آن است که در سال 1986 وارد خدمت نیروی هوایی آمریکا شد. لنسر را با قابلیت پرواز مافوق صوت و برد عملیاتی زیاد و همچنین سقف پرواز بلند میتوان بین دو بمب افکن B-52 و B-2 قرار داد. نام رسمی B-1 در نیروی هوایی آمریکا لنسر است اما معمولا به اسم مستعار Bone (B – ONE) شناخته میشود. در حال حاضر با بازنشست شدن جنگنده هایی مانند یوروفایتر 111 و F-14 از خدمت نیروی هوایی لنسر تنها بازمانده نسل هواپیماهای بال متغیر است.
دفتر مطالعات هواپیماهای استراتژیک آمریکا برای اولین بار در سال 1965 طرح تولید یک بمب افکن قاره پیما با قابلیت حمل مهمات بالا را که بتواند جایگزین
B-52 شود را تصویب کرد اما تاخیرها و تعلیق های پیاپی در انجام این طرح باعث شد B-1 نتواند زودتر از دهه 80 میلادی وارد خدمت شود یعنی 12 سال پس از شروع مطالعات اولیه.

 

بدین ترتیب B-1B تا حد زیادی خواسته های ایالات متحده را توانست برآورده کند4 موتور توربوفن که قابلیت دستیابی به سرعتهای بالا را به آن میداد به همراه بالهای متغیر باعث شد که این جنگنده از مانورپذیری بالایی نیز برخوردار باشد. استفاده از سیستم های پیشرفته اخلالگر که در این مدل استفاده شده است به همراه مواد جاذب امواج به کار رفته در بدنه و سطح راداری کم آن باعث شد تا در مقابل جنگنده های رهگیر تا حد زیادی ایمن باشد. سرعت B-1B از B-1A کمتر بود و به 1و25 ماخ در ارتفاع بالا و 0.92 ماخ در سرعتهای پایین محدود شده است تا مصرف سوخت زیاد بر برد آن تاثیر نگذارد. موتور F110 جنرال الکتریک جایگزین موتور F101 شده بود که در B-1A استفاده میشد. استفاده از شراره های بزرگ (FLARE) نیز باعث گمراه کردن موشک های حرارتی شلیک شده به سمت آن میشود. لنسر تا به حال 6 بار مورد بهینه سازی قرار گرفته است که آخرین بار آن در سال 2005 بود. از مدل B-1B تا به حال صد فروند ساخته شده است که قیمت پیشرفته ترین مدل آن 283 میلیون دلار برآورد میشود البته طبق آمار تنها 66 فروند از این بمب افکن ها قادر به عملیات هستند.

 

مهمترین عملیاتی که B-1 در طول دوران خدمت خود انجام داد عبارتند از جنگ اول خلیج فارس در عراق ، نبرد کوزوو ، حمله به افغانستان و حمله به عراق در سال 2003 . با اینکه در حال حاضر بمب افکن B-2 بسیار پیشرفته تر از B-1 است اما هزینه نگهداری بسیار بالای B-2 باعث شده است که نیروی هوایی آمریکا اعلام کند که این بمب افکن را تا سال 2020 از خدمت خارج خواهد کرد در حالی که هنوز تاریخی برای پایان دوره خدمت B-1 اعلام نشده است و احتمالا لنسر کماکان اصلی ترین بمب افکن مافوق صوت آمریکا باقی خواهد ماند.

با این حال B-1 در تمام ماموریت ها نیز موفق نبوده است و تا کنون 15 فروند سانحه برای آن گزارش شده است که برخی از آنها به مرگ خدمه و انهدام هواپیما منجر شده است. بیشتر این سوانح ناشی از نقص فنی سیستم کنترل یا موتور آن بوده است. آخرین مورد این حوادث در سال 2008 در پایگاه هوایی آمریکا در قطر به وقوع پیوست که در ان نقص فنی در سیستم هیدرولیک B-1 در هنگام تاکسی کردن باعث برخورد آن با موانع کنار باند شد که در پی آن هواپیما در آتش سوزی از بین رفت ولی خدمه نجات یافتند.

 

مشخصات : 
نوع کاربری: بمب افکن سنگین
کارخانه سازنده:راک ول اینترنشنال
تعداد خدمه: 4 نفر شامل 1نفر خلبان اصلی و 1 افسر تهاجم و یک نفر افسر دفاع نظامی و فرمانده هواپیما
آخرین قیمت: 283 میلیون دلار
نیروی محرکه: 4 عدد موتور توربوفن مدل
F-101-GE-102 جنرال الکتریک با پس سوز و 30000پوند تراست در هر کدام با پس سوز
طول: 44.5 متر عرض: در حالت باز 41.8 متر و در حالت بسته 24.1 متر ارتفاع: 10.4 متر
وزن خالی:86180 کیلو گرم حداکثر وزن:216630 کیلو گرم
حداکثر سرعت:1448 کیلومتر بر ساعت یا 1.34 ماخ حداکثر ارتفاع پروازی: بیشتر از 30000 فوت
حداکثر برد: این بمب افکن دارای قابلیت سوخت گیری هوایی است و قابلیت قاره پیمایی دارد
توضیحات: بمب افکن بی-1 ای برای اولین بار در تاریخ 23 دسامبر سال 1974 پرواز کرد و نمونه اولیه مدل بی-1بی در تاریخ 18 اکتبر سال 1984 پرواز کرد

 بمب های قابل حمل : 
84×
Mk-82 AIR inflatable retarder general purpose bombs[61]
81×
Mk-82 low drag general purpose bombs[62]
84×
Mk-62 Quickstrike sea mines[63]
24×
Mk-65 naval mines
24×
Mk-84 general purpose bombs
24
x B83 nuclear bomb


 
comment نظرات ()
 
 
تانک رزمی عقاب سیاه
نویسنده : سینا سازمند - ساعت ٢:۳٥ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱٢ آذر ۱۳۸۸
 

 

گفته می شود که سلاح اصلی تانک یک توپ 152 میلیمتری خواهد بود که نسل پنجم سلاح اصلی تانکهای روسی بحساب می آید. البته مدل آزمایشی تانک به این توپ پرقدرت مجهز نشده است و عکسها نیز نشان میدهدکه تانک هنوز از توپ 125 میلیمتری استفاده می نماید. بنظر می رسد که پیکره ی اصلی تانک برپایه بدنه ی اصلاح شده و کشیده تر شده ی تانک T-80U

استوار است که یک جفت چرخ دیگر نیز به آن اضافه شده است.

(APFSDS)

مقاومتی معادل 1000 میلیمتر فولاد دارد. اگر این ادعا واقعیت داشته باشد میتوان تانک جدید را مستحکم ترین تانک جهان دانست.

T-80U بسیار شبیه است ولی پیکره ی کوتاه تری دارد که شناسایی آن توسط دشمن مشکل می نماید. این شباهت احتمال اینکه این تانک جدید مدل بهسازی شده ی تانک T-80U

باشد را تقویت می کند.

T-90

از سوی ارتش روسیه متوقف شده است. گزارشات دیگری نیز وجود دارد که نشان می دهد کاخانجات امسک که مسئول ساخت پروژه ی عقاب سیاه است، از سال 2002 میلادی در معرض ورشکستگی است. با توجه به موارد فوق به نظر می رسد که مشکلات مالی مانع تولید زود هنگام تانک شود.

 

 

 


 
comment نظرات ()
 
 
سیستم دفاع موشکی PATRIOT
نویسنده : سینا سازمند - ساعت ٢:۳٠ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱٢ آذر ۱۳۸۸
 

 

موشک

موشک

 

Patriot مجهز به سیستم هدایت تعقیب از طریق موشک (TVM) بوده و دستورهای اصلاح نیمه راه از طرف مرکز کنترل درگیری متحرک به سیستم هدایت ارسال می شود. سیستم هدف یابی در این موشک، هدف را در مرحله پایانی پرواز موشک به سوی آن یافته و داده ها را از طریق Downlink (مسیر انتقال سیگنال از پرنده به زمین) سیستم TVM و رادار زمینی به مرکز کنترل درگیری متحرک جهت محاسبات اصلاح نهایی مسیر موشک ارسال می کند و دستورات اصلاح مسیر از طریق Uplink (مسیر انتقال سیگنال از پرنده به زمین به پرنده) به هدایت ردگیری موشک ارسال می گردد. قابل ذکر است یک سرجنگی با قدرت انفجاری بالا به وزن 90کیلوگرم نیز در بخش هدایت نهایی قرار گرفته است. برد این موشک 70کیلومتر و حداکثر ارتفاع آن بیش از 24 کیلومتر می باشد. حداقل زمان پرواز موشک نیز از دو بخش زمان مسلح شدن موشک کمتر از 9ثانیه و حداکثر زمان پرواز در حدود 3/4دقیقه تشکیل یافته است.

Patriot

 

Patriot

مدل با توانایی های پیشرفته

 

 

Patriot Advanced Capabilit PAC-3

PAC-3

 

 

بعنوان مهم ترین برنامه بهسازی و ارتقای سیستم دفاع موشکی Patriot شناخته می شود. موشک Patriot PAC-3 موثر بودن علیه اهداف تاکتیکی مانند موشکهای بالستیک و کروز را با استفاده از تکنولوژی پیشرفته hit-to-kill (برخورد مستقیم بنه به بدنه موشک به هدف) افزایش داده است. لاکهیدمارتین پیمانکار اصلی این پروژه بوده و ریتئون به عنوان یکپارچه کننده سیستم ها نقش ایفا می کند. PAC-3 دارای یک جستجوگر موج میلیمتری Ka-band بوده که توسط شرکت بوینگ ساخته شده است. قابل ذکر است سیستم هدایت موشک تخریب هدف را با انرژی ناشی از برخورد به هدف از دماغه موشک امکانپذیر می سازد. برای مقایسه نیز لازم به ذکر اسست پرتاب کننده PAC-3 ظرفیت شانزده موشک را دارد.در حالی که PAC-2 فقط ظرفیت چهار موشک را داراست.

 

 

 

 

Patriot

 

ایستگاه (مرکز) کنترل درگیری

ایستگاه کنترل درگیری

 

AN/MPQ-104 تنها بخشی از واحد آتش Patriot بوده که تحت نظارت مستقیم کاربر (انسان) است.ایسگاه کنترل درگیری امکن ارتباط با ایستگاه پرتاب، واحدهای دیگر آتشبار Patriot و بالاخره مراکز بالاتر فرماندهی دارد. سه کاربر در این ایستگاه کنترل حضور داشته که دارای دو صفحه فرمان (کنسول) و یک ایستگاه ارتباطات با سه ترمینال رله رادیویی هستند. کاپیوتر کنترل تسلیحات دیجیتال نیز در کنار ترمینال های ارتباط داده ای VHF قرار گرفته است.

 

Patriot

رادار

رادار مرکب

 

AN/MPQ-53 جستجو، کشف، ردگیری و شناسایی، رد گیری خود موشک و هدایت و همچنین عملکرد اقدامات متقابل ضد الکترونیکی (ECCM) را بر عهده دارد.رادار روی یک تریلر قرار داشته و بصورت خودکار توسط یک کامپیوتر کنترل تسلسحات دیجیتال که در ایستگاه کنترل درگیری قرار دارد کنترل می شود که از طریق یک کابل ارتباطی به آن متصل است. باید اضافه شود برد این سیستم راداری حدود 100 کیلومتر بوده و ظرفیت ردگیری 100 هدف مختلف و هدایت 9 موشک را به طور همزمان دارد. رادارهای Patriot ارتش ایالات متحده توسط ریتئون بهسازی شده اند که این کیت ارتقا و بهسازی قدرت بیشتری برای رادار و اضافه شدن توانایی باند وسیع که در نهایت موجب بهبود تشخیص هدف می شود را به دنبال داشته است.

 

Radar

Patriot

درگیری با هدف

درگیری با هدف می تواند در سه حالت دستی، نیمه خودکار و تمام خودکار انجام پذیرد. زمانی که تصمیم برای درگیری با هدف گرفته می شود، ایستگاه کنترل درگیری سکو یا سکوهای پرتاب را انتخاب کرده و داده های قبل از پرتاب به موشک انتخاب شده ارسال می شود. بعد از پرتاب، رادار مذکور موشک را زیر نظر خود گرفته و

 

(PAC Up Linke) دستورات وDownlink مربوط به TVM امکان نظارت بر موشک را ایجاد کرده و هدایت موشک را بوسیله کامپیوتر کنترل تسلیحات امکان پذیر می سازد. درحالی که موشک به هدف نزدیک می شود سیستم هدایت TVM فعال شده و موشک به سمت هدف هدایت می شود در نهایت یک چاشنی مجاورتی نیز سر جنگی انفجاری موشک را در لحظه برخورد منفجر می کند که به تخریب کلی هدف می انجامد.

 

Patriot

ایستگاه (سکوی) پرتاب

 

 

M901

ایستگاه

 

M901 موشک های Patriot را حمل، نشانه گیری و شلیک می کند. هر کدام از این پرتاب کننده ها مجهز به چهار موشک هستند. این پرتاب کننده ارتباط خود را از طریق باند VHF با خط ارتباط داده ای فیبرنوری با ایستگاه (مرکز) کنترل درگیری ارتباط قبل از شلیک و همچنین مرحله هدایت آتش برقرار می سازد.

 

PAC-3

 

 

در اواخر سال1999 وارد مرحله تولید کم تعداد اولیه شد و تا سپتامبر2001 تعداد نودودو فروند از این سیستم ها تحویل داده شده اند. قرارداد تحویل 88 فروند در دسامبر2003 امضا شده و متعاقبا این موشکها در مارس و اوریل2003 در عملیات تهاجم به عراق شرکت داده شدند. در فوریه 2004 لاکهید مارتین سفارشی مبنی بر تحویل 159 فروند سیستم PAC-3 که شامل 22 جایگزین برای موشکهای شلیک شده درعراق نیز بود دریافت کرد تا اواخر سال2006 تحویل خواهند شد.یک سفارش 156 فوریه 2005 داده شده است که از این تعداد 32 فروند برای هلند و 16 فروند برای ژاپن است. امکان تحویل این موشک ها به کره جنوبی، تایوان و آلمان وجود دارد.

 

مدل بهسازی شده

 

 

Patriot GEM+

کمپانی ریتئون برنامه ارتقای سیستم دفاع موشکی

 

PAC-2 Patriot را تا سطح Guidance Enhanced Missile یا GEM+ به اجرا در آورده است. برنامه ارتقا شامل نصب فیوز جدید و نوسان ساز کم پارازیت می باشد که حساسیت جستجوگر را نسبت به اهداف با سطح مقطع راداری کوچک افزایش می دهد. ناگفته نماند موشک GEM+ توانایی دفاع در برابر موشکهای هوا-تنفس، کروز و بالستیک را دارد. اولین موشکهای بهسازی شده در نوامبر سال 2003 به ارتش ایالات متحده تحویل داده شده اند و تاکنون از 376 موشک که قرار است مورد ارتقا و بهسازی قرار بگیرنه حدود 230 موشک عملیاتی هستند.

 


 
comment نظرات ()
 
 
آشنایی با اسلحه آزمایشی تهاجمی سبک وزن XM8
نویسنده : سینا سازمند - ساعت ٢:٢٧ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱٢ آذر ۱۳۸۸
 

 

XM8

خانواده ای از سلاح هایی با طول لوله متفاوت است که برای پاسخگویی به نیازهای متفاوت یک جوخه پیاده نظام طراحی شده است. انتظار می رود مدل استاندارد AR (تفنگ تهاجمی) سبک تر از کاربین M4 بشد. توجه داشته باشید که کاربین کلاسی سبکتر از AR با قدرت آتش تقریبا مشابه است. قفل گلنگدن این سلاح چرخشی است که مشابه M16 و M-4 بوده و مکانیزم آن نیز با فشار گاز عمل می کند و توسط یک پیستون گاز و میله فشارنده به حرکت درمی آید. برعکس M16 و M4 که توسط فشار مستقیم گاز باروت عمل می کنند، مکانیزم XM8 از پرشدن مکانیزم داخلی توسط کربن رسوب کرده جلوگیری می کند کهنهایت قابلیت اطمینان سلاح را بالا می برد. طی یک آزمایش تیراندازی در آلمان در اکتبر2003 این سلاح چهار خشاب صد فشنگ را در عرض چند دقیقه بدون مشکلاتی مانند گیر یا گرم کردن خالی کرد. این قابلیت اطمینان بالا ناشی از تفاوت در سیستم های عمل کننده مکانیزم با M16 و سلاح های برگرفته از آن است.

XM8

 برای مثال در M16 لوله گاز تقریبا تمام طول لوله است، وقتی اسلحه شلیک می کند گاز باروت با فشار به عقب حرکت کرده و گلنگدن را به عقب فشار می دهد که در نهایت موجب بیرون انداخته شدن پوکه شده و فشنگ جدید را در خزانه جاگذاری می کند. مکانیزم XM8

نیز تقریبا از سیستم مشابه استفاده می کند با این تفاوت که مکانیزم عمل کننده گاز این اسلحه توسط یک میله رابط به گلنگدن متصل و گاز باروت از مکانیزم داخلی جدا است، بنابرین رسوبات کربن ناشی از شلیک امکان راه یابی را به خزانه را نداشته و مشکلات ناشی از تمیز کردن پیوسته اسلحه و گیرکردن فشنگ کاملا برطرف شده است.

متر داشته باشد.طراحی مدولی این سلاح موجب تبدیل سریع یک گونه به انواع دیگر شده است که حتی تغییر کالیبر اسلحه را نیز شامل می شود. این امر در مناطق درگیری که کالیبرهای روسی بیشتر یافت می شوند بسیار مفید است. نارجک انداز جدید XM320 که به صورت تک تیر نارنجک های 40 میلیمتری را شلیک کرده و از کنار تغذیه می شود. همچنین Shotgun

سبک وزن کالیبر12 را نیز به صورت مدولی و بدون ابزار می توان در شرایط نبرد به این سلاح اضافه کرد.

MIL-STD-1913 مورد استفاده قرار می گیرد. نشانه گذار نقطه قرمز (کولیماتور) برای درگیری های نزدیک، هدف گیر لیزری/مادون سرخ بدون هیگونه تنظیم و کالیبره کردن در شرایط نبرد در محل های تعبیه شده جدا و نصب می شوند. مدل پایه حدود 1800 دلار هزینه ساخت دارد که بسیار ارزانتر از M4 است که با 2500 دلار تمام می شود.

 

 

XM8


 
comment نظرات ()
 
 
Tu-160 Blackjack
نویسنده : سینا سازمند - ساعت ٢:٢٢ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱٢ آذر ۱۳۸۸
 

هواپیمای بلک جک، که اغلب با کد Tu-160 شناخته می شود، بمب افکن سنگین وزن مافوق صوتی است که در طی دوران جنگ سرد به منظور شلیک موشک های ALCM یا موشک کروز شلیکی از هوا به مرحله طراحی و تولید رسید. این هواپیما ساخت شرکت توپولف بوده و با لقب بلک جک یا شلاق چرمی شناخته می شود. بلک جک امروزه سنگین وزن ترین و می توان گفت تا حدودی قدرتمند ترین بمب افکن حال حاضر دنیاست. این هواپیما قادر است با ماکزیمم سرعتی معادل 2.200 کیلومتر بر ساعت پرواز کرده و فاصله ای برابر با 13.950 کیلومتر را بپیماید.

Tu160

این هواپیما، به دلیل پرواز در سرعت های مافوق صوت، دارای سیستم بال متغیر است که بنابر سرعت موجود میزان به عقب رفتگی بال را توسط کامپیوتر تنظیم می نماید. این هواپیما برای تامین قدرت خود از چهار موتور قدرتمند NK-32 توربوفن مجهز به پس سوز بهره می جوید که هر جفت در یک طرف بدنه آرایش یافته و حتی دارای ورودی های هوای متغیر هستند. ارابه فرود این هواپیما شامل یک ارابه دو چرخی در دماغه یا جلوی هواپیما و دو ارابه شش چرخی در دو جفت، در میان موتورها می باشد. همچنین در امتداد جلو و عقب این چرخ ها محفظه های حمل تسلیحات در خط میانی وسط هواپیما تعبیه شده است. در دماغه این هواپیما، سیستم رادارای آبزور K قرار گرفته است که از آن هم برای اسکن آسمان و همینطور برای بررسی و مطالعه اهداف زمینی استفاده می شود. همچنین در دماغه رادار سپوکا نیز برای بررسی سطح زمین هنگام پرواز سینه مال یا بسیار نزدیک به زمین و در ارتفاعات پایین نیز تدارک دیده شده است. برای انجام عملیات سوخت گیری هوا به هوا با دقت بیشتر، لوله سوخت گیری در جلوی شیشه خلبانان قرار گرفته که عمل سوخت گیری را به مراتب ساده تر می سازد. در کابین تحت فشار این هواپیما، حداکثر چهار خدمه سوار بر صندلی های نجات موشکی می توانند به عملیات بپردازند که این افراد را خلبان، کمک خلبان، مهندس پرواز یا ناوبر و مسئول تسلیحات نظامی تشکیل می دهند.

 

 

 

 

Tu160

Tu160

تسلیحات یا همان موشک های کروز Kh-55SM در این بمب افکن در شش محفظه حمل می شوند. برای هدایت موشک ها، از سیستم پیشرفته راداری ناوبری/حمله اختاپوس که هم برای هدایت هواپیما و هم به منظور هدایت سلاح ها به کار برده می شود، استفاده می شود. این سیستم اطلاعات و مختصات محوری لازم را برای موشک های کروز شلیک شده به خوبی فراهم می آورد. همچنین این سیستم نقشه ای دیجیتالی را از سطح زمین قبل از پرتاب موشک به آن تحویل می دهد که عمل هدایت را دقیق تر می کند. همچنین این هواپیما می تواند با موشک های کوتاه برد کروز و یا حتی موشک های ضد تشعشع نیز تجهیز شود. بال های متغیر این هواپیما کلاً می تواند در سه حالت 20 درجه برای فرود، 35 درجه برای کروز یا گشت زنی عادی در آسمان و 65 درجه برای پرواز در سرعت های بالا قرار گیرد. در حالتی که بال ها کاملاً به عقب برگشته اند، از سطح داخلی بال ها فلپ هایی به صورت عمودی روی هر بال بلند می شوند که نقش ایجاد ثبات را در سرعت های بالا ایفا می کنند. این هواپیما برای دفاع از خود از انواع موشک های حرارتی مادون قرمز، مغشوش کننده رادار و پرتاب کننده فلر یا همان گوی های آتشین گمراه کننده موشک حرارتی برخوردار است. در انتهای مخروطی دم هواپیما، چترهای فرود آن قرار داده شده اند که به کاهش سرعت در هنگام فرود کمک می کنند. با انجام عملیات ارتقاء بر روی این هواپیما، انتظار می رود که تا سال 2020 تا 2025 در خدمت باقی مانده و پرواز نمایند.

Tu160

قرار بود توپولف ،۱۶۰ قدرتمندترین هواپیمای بمب افکن روسیه، در ۱۸ دسامبر ،۱۹۸۱ همزمان با سالروز تولد «لئونید برژینف»، رئیس جمهور وقت شوروی برای انجام نخستین پرواز آزمایشی در آسمان جلوه گر شود، اما سه هفته پیش از این تاریخ، که در حقیقت روز قدرت نمایی نظامی - هوایی شوروی در مقابل ساخت هواپیمای B-1 آمریکا محسوب می شد، ماهواره جاسوسی آمریکا، در حرکتی تمسخر آمیز آخرین اطلاعات محرمانه ساخت این بمب افکن را منتشر کرد و در مطبوعات خود نام «بلک جک» black jack بر آن گذاشت.
این تنها ترفند برای کاستن وجهه نظامی - هوایی شوروی نبود، بلکه در نخستین پرواز آزمایشی، یکی از دو نمونه توپولف ۱۶۰ در حین پرواز ناپدید شد و باز رسانه های جهان، خصوصا آمریکا آن را فاش کرده و آن را موجب اندوه دوم دولتمردان شوروی کرد.

Tu160

گمان می رفت ساخت توپولف ۱۶۰ که برگرفته از توپولف ۱۴۴ و میازیشچف M-18 و سو خو بود به شرکت میازیشچف سپرده شود، اما به منظور کم کردن هزینه ها و صرفه جویی در زمان آزمایش ها ساخت بلک جک به شرکت توپولف سپرده شد و سرپرستی پروژه را نیز (و. ن. بینژنیوک) بر عهده گرفت.

به رغم تمامی مشکلات، ساخت بلک جک در ۱۹۸۴ در کارخانه گوربانف کازان، تحت نظر نیروی هوایی شوروی آغاز شد. در ابتدا قرارداد روی ساخت ۱۰۰ فروند توپولف ۱۶۰ بسته شد، اما با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، ساخت توپولف ۱۶۰ با ۲۵ فروند خاتمه یافت. در کشاکش رویدادهای تاریخی فروپاشی شوروی، ۱۹ فروند از توپولف ۱۶۰ و ۲۱ فروند توپولف ۹۵ (Tu- 95 MSBears) در هنگ ۱۸۴ اوکراین نگهداری شد تا اینکه کارخانه گوربانف کازان دستور تکمیل پروژه توپولف ۱۶۰ را از وزارت دفاع روسیه دریافت کرد. «نیل هیرولین»، مدیر این کارخانه هزینه تکمیل پروژه را ۴۵ میلیون روبل اعلام کرد و این مبلغ با کمترین مخالفتی از سوی وزارت دفاع روسیه پذیرفته شد.

در همان روزها دولت روسیه تمامی سعی و تلاش خود را برای بازپس گیری توپولف های ۱۶۰ از اوکراین به کار بست و اوکراین را با انعقاد یک قرارداد موظف کرد تا در قبال بدهی دریافت گاز، توپولف های ۱۶۰ و ۹۵ را به روسیه بازگرداند. حال روزگار برگشته بود؛ اوکراین فروشنده توپولف ها و روسیه خریداری بود که سر قیمت و قرارداد باید چانه می زد. این قرارداد تیتر یک بسیاری از روزنامه های روز ۲۳ فوریه ۱۹۹۵ روسیه را به خود اختصاص داد و طنز مطبوعات روسیه شد. اما هدف روسیه جدی تر از آن بود که به مسائل حاشیه ای بپردازد. کمتر از دو سال قرارداد اوکراین - روسیه وارد مرحله اجرایی شد و در ۱۹ ژوئن ،۱۹۹۶ دینکین، رئیس نیروی هوایی روسیه موفق به بازدید توپولف های ۱۶۰ و ۹۵ روسیه در خاک اوکراین شد. گزارش او از وضعیت هواپیماها خرسند کننده نبود.
او به مقامات ارشد خود نوشت: متاسفانه هواپیماها در چنان وضعیت بدی قرار دارند که به سختی می توان از آنها استفاده کرد. از این رو خریداری توپولف ها باز به تعویق افتاد و اندکی از التهاب های مطبوعات روسیه کاست
اوکراین که از زمان فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی درصدد بود از این بمب افکن های پرسروصدا و خبر ساز خلاصی یابد، در جولای ،۱۹۹۹ وزیر دفاع خود، کوزموک را در صحنه مطبوعات ظاهر کرد تا اعلام کننده آمادگی رسمی کیف برای ارائه «۱۰ بمب افکن استراتژیک توپولف ۱۶۰ و ۱۵ فروند توپولف ۹۵» به جای بدهی گاز به روسیه باشد.

در ۱۲ اکتبر ۱۹۹۹ نیز نیروی هوایی روسیه صراحتاً اعلام کرد «موافقتنامه روسیه - اوکراین این اجازه را به اوکراین می دهد که با تحویل ۱۱ بمب افکن استراتژیک بخشی از بدهی چند میلیونی مربوط به انرژی گازش را بپردازد. » اما مذاکرات چند دوره ای به دلیل اختلاف بر سر قیمت گذاری توپولف ها نهایتاً به پیمان نامه ای شامل تحویل ۸ فروند توپولف ۱۶۰ و ۳ فروند توپولف ۹۵ شد. باقی بدهی گاز اوکراین نیز با تحویل ۱۱ بمب افکن استراتژیک و ۶۰۰ موشک هوا به هوا در اواسط فوریه ۲۰۰۲ به روسیه پرداخت شد. (قیمت پیشنهادی اوکراین ۲۵ میلیون دلار برای هر فروند بود).

Tu160

در اجرای مرحله اول پیمان نامه ابتدا ۲ بمب افکن توپولف ۱۶۰ از پایگاه پریلوکی در منطقه چرنیکوف اوکراین به پایگاه هوایی انگلس روسیه پرواز کرد و موشک های هوا به هوا نیز از طریق راه آهن به روسیه منتقل شد. ۳ بمب افکن توپولف ۹۵ و ۶ توپولف ۱۶۰ نیز از اکتبر ۱۹۹۹ به روسیه بازگردانده شد.

و امروز توپولف ۱۶۰ یا همان بلک جک با پشتی خمیده و سری باریک، بال های متغیر که ۴ موتور توربوفن SAMARA-NK 32TRDDF زیر آن قابل جاسازی است، همچنان قدرتمند ترین بمب افکن نظامی روسیه محسوب می شود.

بال های متغیر که از ۲۰ تا ۶۵ درجه قابل حرکت هستند به TU-160 این امکان را می دهد که با سرعتی مافوق صوت و مادون صوت پرواز کند. بلک جک قادر است در هر ثانیه ۶۰ تا ۶۰ متر صعود عمود داشته باشد و به ارتفاع هایی تا ۱۵ هزار متر دست یابد. همچنین در حین پرواز می تواند به وسیله دو هواپیمای سوخت رسان IL-78 و ZMS-2 سوخت گیری کند و پروازی بدون توقف داشته باشد.

دو محفظه تسلیحاتی بلک جک توانایی حمل موشک ها و بمب هایی از قبیل موشک استراتژیک کروز، موشک کوتاه برد هدایت شونده SRGM و بمب های اتمی و غیراتمی را دارد. موشک های کوتاه برد هدایت شونده و استراتژیک کروز به توپولف ۱۶۰ قدرت حمله اتمی به هدف های ثابت از پیش تعیین شده را می دهد. هر چند که امروز با تکمیل پروژه و مسلح شدن به تجهیزات غیر اتمی مدرن، امکان حمله به اهداف متحرک و تاکتیکی را نیز یافته است.
توپولف ۱۶۰ به ترکیبی از دو سیستم پیشرفته هوانوردی و هدف گیری مجهز است که متشکل از رادار (برای شناسایی اهداف زمینی و دریایی در مسافت های طولانی)، دستگاه های هدف گیری، بمب نوری - الکترونیکی و سیستم رهگیری زمینی است.
بلک جک به صندلی پرتاب شونده K-36DM نیز مجهز است.

 

Tu160

پوتین رییس جمهور سابق روسیه در بلک جک

Tu160

تجهیزات کابین خلبان از نوع الکترو مکانیکی است و اهرم های کنترل موتور هواپیما بین صندلی های خلبان تعبیه شده است. حتی یک محل استراحت برای خلبان، یک سرویس بهداشتی و یک محفظه برای گرم کردن غذا در محوطه داخلی هواپیما منظور شده است.

آخرین تحقیقات روی بلک جک برای طراحی سکوی معلق حمل بورلاک [Burlak= وسیله نقلیه معلق فضایی که برای حمل محموله هایی به وزن ۳۰۰ تا ۵۰۰ کیلوگرم در مناطق قطبی و در ارتفاع ۵۰۰ تا ۶۰۰ کیلومتر از سطح دریا استفاده می شود] معطوف شد. در این طرح بورلاک که موتوری با سوخت جامد و بال مثلثی شکل دارد، زیر بدنه بلک جک جاسازی می شود.

Tu160

مشخصات
نام _________________________________________توپو� � ?وف-160
وظیفه ______________________________________ بمب افکن استراتژیک لانگ رنج
کشور سازنده ________________________________ روسیه
طراح _______________________________________ شرکت توپولوف
سازنده _____________________________________ هواپیما سازی کازان
مبنای قدرت _________________________________ ۴ موتور توربوفن مدل

SAMARA-NK 32TRDDF

Tu160

فشار موتور __________________________________ 25000 کیلو گرم (هرکدام)
طول _______________________________________ 1/54 متر
ارتفاع ______________________________________ 1/13 متر
طول بالها ____________________________________ حداقل 6/35 متر و حداکثر 7/55
سرعت ______________________________________ 2200 کیلومتر بر ساعت
سقف پرواز ___________________________________ 16000 متر
وزن (خالی) ___________________________________ 000/110 کیلوگرم
وزن سوخت ___________________________________ 600/148 کیلوگرم
حداکثر وزن هنگام برخواست ______________________ 000/275 کیلوگرم
بار معمولی ___________________________________ 000/9 کیلوگرم
حداکثر بار ____________________________________ 000/40 کیلوگرم
رنج پروازی ___________________________________ 000/14 کیلومتر(بار معمولی)
500/10 کیلومتر (حداکثر بار)
سقف سرویس _________________________________ 000/15 متر
سرعت صعود __________________________________ 60 الی 70 متر در ثانیه
خدمه ________________________________________ 4 نفر
قیمت ________________________________________ ؟؟؟
سال شروع به ساخت __________________________ 1975 م
اولین پرواز ___________________________________ 19/12/1981 م
تولید انبوه ____________________________________ 1984 م
تسلیحات _____________________________________
1۲ عدد موشک اچ-55 و یا 24 عدد اچ-15 ، اچ-۵۹ ، اچ-۳۵ ، اف آ بی ۵۰-۷۰-۱۰۰-۲۵۰-۵۰۰-۱۵۰۰
منابع:
نووستی

Tu160

 

Tu160

 

Tu160


 
comment نظرات ()
 
 
کیلو: شکارچی خاموش
نویسنده : سینا سازمند - ساعت ۱:٤٦ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۱۱ آذر ۱۳۸۸
 

طراحی:

این زیردریایی ها دارای یک محور انتقال نیرو و بدنه دوجداره هستند. سطح قوسی زیردریایی به قسمت میانی زیردریایی نزدیک شده است تا کارایی سیستم سونار را افزایش دهد. برای کاهش امواج صوتی تمامی بخشهای شناور زیردریایی از بخش بیرونی زیردریایی برداشته شده است. این زیردریایی به سیستم جدید بیرون دادن گاز مجهز شده است و بدنه زیردریایی نیز با پوشش لاستیکی ضد سونار برای کاهش خطر شناسایی شدن پوشیده شده است.

kilo

زیردریایی های تایپ 877 ائی کی ام دارای وزنی در حدود 2300 تن در سطح و 3950 تن در زیر آب است. بیشترین عمقی که این زیردریایی توانایی رفتن به آن را دارد 300 متر است. سرعت آن در سطح 10 گر دریایی و در زیر آب در حدود 17 گره دریایی است. برد این زیردریایی در زمانی که در سطح آب با سرعت 7 گره دریایی حرکت می کند در حدود 6000 مایل و زمانی که در زیر آب با سرعت 3 گره دریایی حرکت می کند بردی برابر 400 مایل دارد.

 Kilo

سیستم رزمی:

 سیستم اطلاعات رزمی شامل کاپیوتر چند هدفه ام وی یو 110 ائی ام که قابلیت رهگیری 5 هدف را به طور همزمان دارد. دو عدد به صورت اتوماتیک و سه هدف به صورت هدفگیری دستی به وسیله سیستم جهت یابی آندوگا که در سیستم اطلاعات رزمی زیردریایی نصب شده است انجام می شود. زیردریایی توانایی دریافت اطلاعات مربوط به حالت و موقعیت و سرعت هدف را دارد.

 kilo

اژدرها

زیردریایی های تایپ 877 ائی کی ام دارای 6 پرتاب کننده 533 میلیمتری اژدر هستند و قابلیت حمل 18 فروند اژدر سنگین وزن را دارند. (6 عدد در پرتاب کننده ها و 12 عدد در مخازن ذخیره). این زیردریایی ها به سیستم اژدر گذاری اتوماتیک مجهز هستند و قابلیت درگیری همزمان با دو هدف را دارد. 2 عدد از پرتاب کننده ها قابلیت شلیک اژدرهای تست 71 ام کاائی با سرجنگی تعقیب کننده الکترونیکی و سیستم سونار فعال و هدایت تلویزیونی است که به کاربر اجازه می دهد که به صورت دستی بر روی هدف قفل کند و در دو حالت مانور کند. وزن این اژدر در حدود 1820 کیلوگرم با سرجنگی 205 کیلوگرمی است. این زیردریایی ها البته با اژدرهای یوجی اس تی که قابلیت تعقیب اهداف را از طریق دنباله های ایجاد شده آنها بر روی آب را دارد مجهز شده است. وزن این اژدر در حدود 2200 کیلوگرم و وزن سرجنگی آن در حدود 200 کیلوگرم است. برد این اژدر در حدود 40 کیلومتر است و عمق جستوجوس آن در حدود 500 متر است.پرتاب کننده های اژدر البته قابلیت کارگذاری مین را نیز دارند.

 kilo

موشک ها

این زیردریایی ها دارای یک پرتاب کننده برای 8 موشک سطح به هوای استرلا یا لگلا است. موشک استرلا 3 یک موشک با جستجوگر مادون قرمز و سرجنگی 2 کیلوگرمی است. این موشک که با کد اس آ ان 8 گریملین در ناتو شناخته می شود دارای بیشینه بردی برابر 8 کیلومتر است. موشک لگلا (با کد ناتوی اس آ ان 10 گیملت) هم دارای هدایت مادون قرمز است. این موشک شنگینتر است و دارای بردی در حدود 8 کیلومتر و سرعتی برابر 1.65 ماخ دارد. زیردریایی های نیوری دریایی هند با موشک ضدکشتی 3ام54ائی1 که بخشی از موشک های سری اس هستند مجهز شده اند. برد این موشک ها در حدود 220 کیلومتر است و با سرجنگی شدیدالانفجار 450 کیلوگرمی مجهز شده است. این زیردریایی ها به موشکهای حمله به اهداف زمینی نواتور 3ام14 نیز که از موشک های سری اس هستند مجهز شده اند.

 kilo

اهداف متقابل

پشتیبانی اقدامات الکترونیکی و دریافت کننده هشدار راداری و مسیریاب است.

 

حسگرها   

زیردریایی مدل 877 ائی کی ام با سیستم سونار ام جی کا 400 مجهز شده اند که انعکاس راداری را دریافت می کند و امواج سیستم های فعال سونار و صدای امواج زیرآبی را دریافت می کند. این زیردریایی دارای یک کانال دوتایی است که خطا در مسیریابی را کاهش می دهند و دقت را افزایش می دهد. این زیردریایی دارای ابزاری برای سنجش فرکانسهای دریافتی دارد که قدرت تفکیک اهداف را اغزایش می دهد. زیردریایی های 877 ائی کی ام دارای یک رادار فعال به همراه یک سیستم تفکیک است.

 kilo

پیشرانه

زیردریایی های تایپ 877 ائی کی ام با سیستم پیشرانه دیزل الکتریک مجهز شده است. دو ژنراتور دیزل 1000 کیلوواتی و یک موتور با پیشرانه ای به قدرت 5500 اسب بخار در این زیردریایی نصب شده است. این سیستم های پیشرانه توسط دو کارخانه الکتروسیا و کلومنسکی زواد روسیه ساخته شده اند. برای صرفه جویی در حرکت این زیردریایی دارای یک موتور به قدرت 190 اسب بخار و دو موتور هرکدام به قدرت 102 اسب بخار به عنوان سیستم پیشرانه اضطراری است. این زیردریایی دارای 4 پروانه 7 تیغه است.

 kilo

خدمه

57 نفر

                                                   وزن                                                                

در سطح

2300 تن

در زیر آب

3950 تن

                                              ابعاد

طول

72.6 متر

عرض

9.9 متر

ارتفاع

6.2 متر

                                           پیشرانه

پیشرانه

سیستم کامل الکتریکی دیزل الکتریکی

ژنراتور دیزل

2 عدد هر کدام 1000 وات

موتور پیشران

1 عدد 5500 اس بخار

موتور برای حرکت با صرفه جویی در انرژی

1 عدد 190 اسب بخار

سیستم پیشرانه اضطراری

2 عدد هر کدام 102 اسب بخار

باتری ذخیره

2 عدد

پروانه

4 عدد 7 تیغه

                                     عمق غوطه وری

عمق عملیاتی

240 متر

عمق نهایی

300 متر

                          سرعت در بالاترین کارکرد موتور

در سطح

10 گره دریایی

در زیر آب

17 گره دریایی

                                              برد

با لوله هوا (سرعت 7 گره)

6000 مایل

زیر آب (سرعت 3 گره)

400 مایل

در نهایت سرعت

12.7 مایل

ذخیره سوخت

174 تن

ماندگاری در دریا

45 روز

                                                  تسلیحات

موشک سطح به هوا

سیستم های موشکی استرلا یا لگلا 8 موشک

اژدر

6 پرتاب کننده 533 میلی متری 18 اژدر

                                                  سیستم ها

تجهیزات الکترونیکی

سیستم ارتباط رادیویی (فرستنده و گیرنده و تنظیم کننده) سیستم کنترل اطلاعات رزمی و سیستم هدایت رادیویی

رادار

فعال/ غیر فعال

سونار

غعال/ غیرفعال

پریسکوپ

یک عدد برای فرمانده یک عدد برای دفاع هوایی

      kilo                          

kilo                    


 
comment نظرات ()
 
 
جنگندهF-15 Eagle
نویسنده : سینا سازمند - ساعت ٧:٢۱ ‎ب.ظ روز جمعه ٦ آذر ۱۳۸۸
 
مقدمه

37 سال پیش جنگنده ای پا به عرصه گذاشت که تا سالها همراه با اف 14 بر دنیای جنگنده ها فرمانروایی می کرد. این جنگنده جنگنده ای جز اف 15 بود.روز ۲۷ ژوئیه سال ۱۹۷۲ بود که اولین عقاب بال گشود و سینه آسمان را شکافت.
این جنگنده قریب به 40 سال است حتی بعد از بازنشتگی اف 14 جنگنده برتری هوایی نیروی هوایی و دریایی امریکا و دیگر کشورهای غربی و متحد امریکا است.
اف15
نیروی دریایی و هوائی امریکا ازحدود سال ۱۹۶۵ اقدام به تجدید قوا برای دهه۷۰ نموده ند.نیروی دریایی برای جانشینی فانتوم که تنها ردگیرش بود اف-۱۴ را انتخاب کرد ولی نیروی هوایی تاکتیکی امریکا به دلائل زیاد ترجیح داد اف-۱۵ را که به نام ایگل(Eagle) بمعنای عقاب شناخته شده است برای نگهداری تفوق هوایی خود انتخاب کند.از هنگامیکه هواپیما عملا در جنگ شرکت کرد یک نظریه ی بعنوان اصلی در تاکتیک جنگ ها به اثبات رسید(هر طرفی برتری هوایی را در جبهه حفظکند ۵۰٪ پیروزی را بدست آورده)

اصولا هواپیما های رهگیر به این منظور و به منظور حراست از مرزها بکار میروند.تا بحال هواپیماهای رهگیر متعددی در جهان وجود داشته است.ولی اف-15 یکی از مدرنترین و کارامد ترین هواپیمای تفوق هوائی است که تا بحال در دنیا ساخته شده و میتوان گفت که شاهکار صنایع هواپیما سازی جهان است.در ابتدا مدل اف-ایکس با هدف ایجاد برتری هوایی بر دشمن طراحی گردید.طراحی جدید،مخصوص نبردهای هوایی با داشتن قدرت وتوانایی و چابکی خاصی در مقایسه با نوع طراحی شده ی روسی در نظر گرفته شده بود.نیروی هوایی ایالات متحده معتقد است که اف-15دارای خصوصیات و ابلیت های خارق العاده ای است که رد واقع ترکیبی از ویژگی هایی چون ،قدرت آتش وسامانه های پیشرفته ی الکترونیک،به وجود آورنده ی این توانمندی می باشد. 
در دهه ی 1980 جنگنده ی اف-15در اختیار خلبانان اسرائیلی قرار گرفت و در عملیاتهای گوناگون بر فراز لبنان از آن ها استفاده گردید.اف15به طور کلی ایجاد توانمدی حملات هو به سطح ،در طراحی اصلی این هواپیما باعث افزایش تولید آن شدو در واقع اف-15 به عنوان یک جنگنده ی رهگیر توانست جایگاه واقعی خور را تثبیت نماید و در حال حاضر نیز جزو ساختار اصلی جنگنده های نیروی هوایی ایالات متحده می باشد.


به راستی F-15 چگونه جنگنده ای است
اعتقاد بر این است که طراحی اف-15 به نوعی به جریان یک نسخه برداری در یک پایگاه هوایی روسیه واقع در مسکو ارتباط دارد .در نمایشگاه هوایی برگزار شده در مسکو ، روسیه هواپیماهای خود را به نمایش گذاشته بود و در بین یک هواپیمای روسی یک هواپیمای جنگی جدید با بال های تاشونده که ناتو نام( فلاگر)را بر روی آن نهاده بود ،به چشم می خورد ودر سمتی دیگر جنگنده یمافوق صوت فاکس بت صراحی شده توسط کارخانه ی میگویان دیده می شد که مجهز به دو سکان عمودی بود ؛البته اطلاعات بعدی ثابت کرد که فلاگر همان جنگنده ی میگ-23 وفاکس بت همان جنگنده ی میگ-25 می باشدوبعدها نیز جهت تحقق یافتن اهداف حمله به مواضع زمینی با استفاده از طراحی میگ-23،«میگ-27فلاگر دی»طراحی وساخته شد.میگ-25 فاکس بت یک جنگنده ی تک سر نشین است وجهز به دو موتور توربوجت تومانسکی آر-31 ودارای سیستم پس سوز می باشد.این جنگنده همچنین مجهز به موشک های رهگیر شاامل دو فروند موشک(ای-ای-6 اکرید)بدوه که یکی مجهز به سیستم هدایت مادون قرمز ودیگری مجهز به سیستم هدایت راداری می باشد.از دیگر موشک های استفاده شده در جنگنده ی مذکور،یک فروند موشک(ای-ای-8آفید)است که به کمک رادار فایر فاکس هدایت می شوند.میگ-25 قادر است با سرعت8/2ماخ پرواز نماید وضمن پرواز تا شعاع 1610 مایلی(2580 کیلومتری) به سقف پرواز 80000پایی(24400)متری نیز دست یابد.با توجه به توانمندیهای میگ-25کارشناسان به این نتیجه رسیدند که چنگنده ی مذکور بر ضد هواپیماهای آمریکایی بی-70طراحی گردید؛اما واقعیت امر این بود که جنگنده ی فاکس بت به عنوان یک کجنگنده ی شناسایی و برتر هوایی ،شناخته شده بود.

شایان ذکر است انجام پروژه ی مذکور علاوه بر دو شرکت مکدانل و جنرال داینامیکز به شرکت های فیر چایلد ،بوئینگ ،گرومن ،لاکهید ،ووف و نورث آمریکن نیز ارائه وپیشنهاد گردید که فقط سه شرکت مکدانل ،فیر چایلد و نورث آمریکن در مرحله ی عقد قرارداد پذیرفته شدند و مراحل پیشنهاد پروژه تا ماه ژوئن 1969 به اتمام رسید و نیروی هوایی ایالات متحده از ماه جولای تا دسامبر ،ارزیابی های لازم را توسط بخش سیتم های هوانوردی خود به انجام رساند ونهایتا انتخاب شرکت مکدانل داگلاس به عنوان پیمانکار پروژه ی جدید در 23 دسامبر 1969 به طور رسمی اعلام گردید.
اف15
هواپیمایی که توسط شرکت مک دانل داگلاس طراحی شده بود، می توانست به شایستگی از عهده هر گونه جنگ هوایی برآید، خواه که این نبرد یک نبرد نزدیک یا Dog Fight یا خواه یک نبرد دور یا ماورای دید بصری یا BVR بود. شرکت مک دانل داگلاس برای طراحی اف-15، از شیوه های طراحی بال با جدید ترین متد های آیرودینامیکی بهره جست. اما با وجود این، در نخستین پروازهای این جنگنده که از 27 جولای 1972 آغاز شد، اشکالاتی همچون ناپایداری و لرزش شدید در بال ها در سرعت های نزدیک به سرعت صوت ظاهر گشت که بعداً با طراحی دوباره لبه حمله و لبه فرار بال و همچنین تغییراتی در پروفیل آن، این مشکلات نیز تا حدود زیادی برطرف گردید. اگرچه استفاده از فلز تیتانیوم که به مراتب از فولاد سبک تر و مقاوم تر است و همچنین به کاربردن دریچه های ورودی موتور متغیر، اجازه دستیابی به سرعت های بالای 2.5 ماخ را به اف-15 می داد، اما اجازه پرواز با این سرعت در حالی که هواپیما به طور کامل با تسلیحات مختلف لود شده است مشکلاتی را برای ادامه پرواز به وجود می آورد. بدین ترتیب، سرعت هواپیمای اف-15 در حالت مسلح به 1.78 ماخ محدود شده است و کامپیوتر های کنترل کننده سرعت، اجازه دستیابی به سرعت های بالاتر را به خلبان نمی دهند. طراحی هواپیمای اف-15، انقلابی در در طراحی کاکپیت هواپیماهای جنگنده نیز به شمار می آمد. این هواپیما با در اختیار گذاشتن کاکپیتی وسیع، دید بسیار عالی را برای خلبان فراهم آورده و نشان دهنده ها در بهترین وضعیت ممکن برای راحتی خلبان در جای خود قرار داده شده اند. پس از تولید 410 فروند از مدل های A و مدل آموزشی B از این هواپیمای تاکتیکی قدرتمند، مدل های C و D نیز با تغییراتی چون موتورهای نیرومندتر و رادار جدید AN/APG-70 معرفی شدند. در این میان، مدل C به محبوبترین مدل این هواپیما در بین دارندگان این جنگنده خوش ساخت تبدیل گردید. علاوه بر تغییرات مذکور، مدل C این هواپیما توانایی حمل دو مخزن سوخت اضافه در زیر هواکش موتورها را نیز دارابود که به نوبه خود، تاثیر به سزایی در افزایش برد این هواپیما در یک پرواز بدون سوخت گیری هوایی را داشتند. جالب این جاست که این هواپیما با سوخت گیری هوا به هوا می تواند مدت 15 ساعت تمام به انجام ماموریت به پردازد. اهمیت این مسئله هنگامی روشن می شود که بتوانید فشاری را که در چنین مدتی طولانی بر موتورها، سازه هواپیما و دستگاههای الکترونیکی هواپیما وارد می آید، تصور کنید. گفتنی است که اف-15، به داشتن محکم ترین بدنه جنگنده در دنیا مشهور است، چرا که بدنه ی این هواپیما در مانورهای جی شدید، می تواند تا بالای 9 جی یا 9 برابر شتاب جاذبه زمین را تحمل کند. اگر این مسئله به خوبی برایتان قابل درک نیست، باید اضافه کنیم که در این مانورها، وزن هواپیما به دلیل مقابله با شتاب جاذبه به حدود 225 تن می رسد!در سال 1975 بودکه اف-15 تمامی رکوردهای اوجگیری و مانور را که تا آن موقع در دست میگ 25 بود شکست و با این کار برتری خود را به ثبوت رسانید.یکی از رکوردهای اوجگیری اف-15 می تواند در مدت 2 دقیقه (12۰ ثانیه)خود را به 60000 پا (20 کیلومتر ارتفاع)برساند.
اف15

F-15 E-Strike Eagle یا اف-15 بمب افکن 

پس از موفقیت های بزرگی که اف-15 بدست آورد، کم کم از گوشه و کنار صحبت طرحی که این جنگنده موفق را تبدیل به یک بمب افکن سبک نماید شنیده می شد. در آن زمان، تنها بمب افکن سبک نیروی هوایی یعنی هواپیمای اف-111 بازنشست شده بود و می بایست هرچه سریعتر، جای خالی این بمب افکن پر می شد. در ابتدا، نیروی هوایی مخالف تبدیل اف-15 به یک بمب افکن بود، چرا که اعتقاد بر این بود که با تبدیل این جنگنده به بمب افکن، قابلیت های رزمی آن در نبردهای هوا به هوا به شدت کاهش می یابد. اما پس از پیاده ساختن این طرح، نتیجه کاملاً برعکس از آب درآمد. بله، اف-15 پتانسیل تبدیل به یک بمب افکن موفق را در حالی که هنوز هم واقعاً یک «عقاب» بود داشت.
اف15

F-15 با چه تسلیحاتی تجهیز شده است 

هواپیمای اف-15 ایگل، همانند هواپیماهای قبلی نیروی هوایی، می تواند موشک های سایدویندر AIM-9 که یک موشک حرارت یاب است و همچنین موشک راداری اسپارو AIM-7 را حمل نماید، اما علاوه بر این موشک های همیشه در صحنه، موشک بسیار خطرناک و کشنده آمرام AIM-120 که یک موشک «شلیک کن، فراموش کن» است، می تواند روی هواپیمای اف-15 نصب شده و به راحتی سلطه آسمان پهناور را به «عقاب» واگذار نماید. چرا که حمل ترکیبی از این موشک ها به وسیله شاهین تیز پروازی چون F-15 دیگر جایی برای دیگر هواپیماها در آسمان باقی نمی گذارد. 

  اف15


مدل های مختلف F-15 Eagle 

اولین نمونه ی هواپیمای اف-15 با نام F-15A به عنوان اولین نمونه این هواپیما به تعداد 355 فروند تولید گردید. مدل دو نفره یا مدل آموزشی این جنگنده با نام F-15B یا TF-15 به تعداد 57 فروند برای مقاصد آموزشی ساخته شد. مدل جدید این جنگنده یا سیستم های اویونیکی و موتورهای پیشرفته تر، با نام F-15C با برد بیشتر به تعداد 408 فروند توسط شرکت مکدانل داگلاس به تولید رسید. همچنین از همین مدل، مدلی آموزشی نیز با نام F-15D به تعداد 61 فروند طراحی و ساخته شد. مدل بعدی این هواپیما، مدل مشهور F-15E بود که همانطوری که گفته شد، دارای قابلیتهای چشمگیر هوا به زمین و توانایی بسیار در هدف قرار دادن اهداف زمینی بود. از هواپیمای اف-15، مدل های صادراتی نیز تولید گردید که از جمله ی آن ها می توان به اف-15 اسرائیلی، اف-15 های عربستان صعودی و اف-15 های ژاپن اشاره کرد که البته هواپیماهای ایگل ژاپن با کد J شناخته می شوند. همچنین، به تازگی، کره جنوبی نیز سفارش این هواپیما را به دولت آمریکا تسلیم کرده است که قرار است اف-15 های تحویلی به کره جنوبی، مدل K نامیده شوند. در سال های اخیر، برنامه هایی نیز برای تولید نمونه ای از اف-15 با کد PDF برای ایفای نقش هواپیمای F-22 با هزینه کمتر در نظر بود که سرانجام لغو شد.
اف15

سابقه نبردهای F-15 Eagle 

1- اسرائیل، 1979: سرنگونی پنج فروند میگ سوریه 

2- اسرائیل، 1981: حمله به راکتور هسته ای اوسیراک عراق 

3- اسرائیل، 1982: حمله به لبنان توسط اسرائیل 

4- عربستان سعودی، 1984: سرنگونی دو فروند فانتوم ایرانی به وسیله اف-15 های عربستان 

5- اسرائیل، 1985: عملیات حمله اسرائیل به تونس 

6- نیروی هوایی آمریکا، نیروی هوایی عربستان، 1991: شرکت در عملیات جنگ عراق 

7- نیروی هوایی آمریکا، 1991: عملیات Northern & Southern Watch در جنگ عراق 

8- نیروی هوایی آمریکا، 1995: عملیات در بوسنی و هرزگوین 

9- نیروی هوایی آمریکا، 1998: عملیات روباه صحرا در عراق 

10- نیروی هوایی آمریکا، 1999: عملیات در کوزوو به وسیله نیروهای متحد 

11- نیروی هوایی آمریکا، 2001: عملیات جنگ افغانستان 

12- نیروی هوایی آمریکا، 2003: عملیات آزادی عراق


هواپیمای اف-15 با آنکه بیش از 30 سال از حضورش در نیروی هوایی آمریکا و چندی از کشورهای دیگر می گذرد، اما بازهم جوان، نیرومند، سرحال و جنگنده می نماید. احتمال فراوان می رود که مدل های ابتدایی این جنگنده تا سال 2010 از خدمت بازنشسته شوند و مدل های جدیدتر نیز، پس از تکمیل حضور هواپیمای پیشرفته F-22، از خدمت نیروی هوایی ایالات متحده خارج شوند.


ساخت :McDonnell Douglas 
طول هواپیما :8/63فوت(45/19متر) 
فاصله ی بین دو نوک بال :8/42فوت(05/13متر) 
بلندی هواپیما:5/18فوت (65/5متر) 
تعداد خدمه:اف-15 ای و سی یک نفره و اف-15 بی و دی وایی دو نفره 
پیشرانه: دو موتور توربوفن اف-100ساخت پرت اندویتنی 
سقف پرواز :65000فوت(19812متر)
اف15

 
comment نظرات ()
 
 
ناوشکن های کلاس KIDD (کوروش)
نویسنده : سینا سازمند - ساعت ٧:٠٢ ‎ب.ظ روز جمعه ٦ آذر ۱۳۸۸
 

در 1979 با وقوع انقلاب حکومت جدید اقدام به کنسل نمودن قراردادها نمود و این در حالی بود که ناوها آماده تحویل بودند جالب اینکه به همین دلیل در نیروی دریایی آمریکا نام غیر رسمی نیز به این کلاس داده شد رزمناوهای کلاس آیت الله (Ayatollah) البته قرار بود در نیروی دریایی ایران به نام کلاس کوروش شناخته شوند بعد ها در 1981 تا 1982 به خدمت نیروی دریایی آمریکا در آمدند.

این ناوها اصلا بر اساس نیازهای موجود در خلیج فارس طراحی گردیدند و چیزی که در این کلاس رزمناوها بسیار مورد توجه بود خاصیت ضد زیردریایی آنها بود.

از دیگر خصوصیات این کلاس ناوها می توان به مجهز بودن آنها به ورودی های هوا و سیستم های فیلتر پسشرفته برای جلوگیری از ورود شن و خاک که به خصوص در خلیج فارس به دلیل منطقه های شدید بیابانی آن که معمولا ابرهای ماژلانی رفت و آمد زیادی هم در آن دارند بسیار لازم بود.

از لحاظ سیستم محرکه از دو موتور گازی LM-2500 به همراه چهار توربین مجهز به سیستم کنترل خودکار پارازیت و توانایی کارکرد 80000 اسب بخار برای بیشینه سرعت 30 کیلووات استفاده می نمود.

در نهایت رزم ناوهای کلاس ‌KIDD مجموعه ای بود از قابلیت های فوق العاده سه ناو جنگی سنگین که باعث می شد این ناو به عنوان یک رزم ناو چند ماموریتی شناخته شود.

 

سیستم تسلیحاتی:

سیستم دفاع هوایی (AAW)

در زمینه موشک های پدافند هوایی این ناو از سیستم مورد استفاده در ناوشکن های Aegis بهره می برد به همین منظور به دو MK 26 با قابلیت مجهز شدن به موشک های دفاع هوایی دلخواه به همراه سیستم رزم نوین AAW برای بهبود کارایی رزم هوایی در یک درگیری هوایی معمولا ابتدا اخطار توسط رادار جستجوی هوایی دوربرد (SPS-48E) داده می شود که در این حالت سه مشخصه ابعاد  مشخصه الکترونیکی و محل هدف توسط کامپیوتر کنترل رادار به صورت اتوماتیک به عنوان هدف اتوماتیک ثبت می شود و اطلاعات به کامپیوتر تاکتیکی ناو (NTDS) ارجاع می شود این کامپیوتر قلب سیستم تهاجمی است که تمام سیستم های زیرمجموعه را به یکدیگر متصل می نماید و داده های رسیده از سنسورها را پردازش می کند و بر اساس اولویت مکان و اولویت هدف به یکی از تسلیحات دستور درگیری می دهد.

سیستم درگیری و گشت دوربرد موسوم به (CAP) سیستم درگیری میانبرد با استفاده از سیستم موشکی TARTARD سیستم درگیری کوتاه برد با استفاده از توپ های ضدهوایی سیستم درگیری بسیار کوتاه با استفاده از توپ های معروف سری Vulcan که به همراه سیستم کنترل آتش خود در حالت اتوماتیک اقدام به جستجو و نابودی اهداف هوایی می نماید.

 

سیستم ضدزیردریایی  (ASW)

سنسورهاس اولیه و پسش اخطار اولیه ASW بر روی سونار ناو سوار شده (البته قسمتی از این سیستم وابسته به بالگردهای ASW همراه ناو است) همچنین سونار دوربرد ناوهای کلاس KIDD قابلیت کشف و تقسیم بندی اهداف زیر سطحی را دارد اطلاعات سونار به سیستم کنترل آتش زیر سطحی ‌(UFCS) و کامپیوتر مرکزی ناو برای بررسی و نمایش داده می شود سپس کامپیوتر سیستم کنترل آتش دستورات لازم را برای شلیک اژدرها صادر می نماید شایان ذکر است این ناو از شش دریچه اژدر 324 میلیمتری ‌MK-32 با سرجنگی 44 کیلوگرمی بهره می برد.

علاوه برتمام موارد فوق ناوهای کلاس KIDD به طور استاندارد می تواند تا دو فروند بالگرد ضدزیردریایی سبک را همراه خود حمل نماید.

 

سیستم ضد سطحی (ASU)

رادار جستجوی سطحی و رادار کنترل آتش توپ اولین سنسورهای پیش اخطار و مراقبت در برابر اهداف سطحی به حساب می آیند اهداف سطحی به طور معمول با یکی از سیستم های زیر درگیر می شوند (در ناوهای کلاس KIDD):

موشک های سطح به سطح هارپون که این سیستم در این کلاس ناوها مجهز به چهار لانچر دوتایی است سیستم TARTAR D در حالت جستجوی سطحی برای درگیری میانبرد با اهداف یافت شده سیستم توپ ها برای درگیری با اهدافی در بردهای کوتاه که می تواند تحت کنترل سیستم کنترل آتش خود (از نوع SPG-60 و SPQ-9A) با استفاده از 5 توپ می تواند اقدام به درگیری با یک یا دو هدف نماید و همچنین سیستم CIWS برای درگیری های فوق نزدیک (توپ 20 میلیمتری MK-15)

 

سیستم جنگ الکترونیک (ELW)

این سیستم برای دفاع در برابر موشک های ضدکشتی طراحی گردیده مشروط براینکه ردیابی هدف و پردازش و تجزیه اطلاعات مربوط به تابش الکترونیکی هدف به سرعت و زود انجام بگیرد در واقع در صورتی که هدف زود کشف شود.

 

سیستم ارتباطی

ناوهای کلاس KIDD به سیستم های جدید و اتوماتیک ارتباطی در زمان خود مجهر بود. همچنین مجهز به دو لانچر MK-141 با 8 موشک هارپون و توپ 127 میلیمتری با برد 23 کیلومتر از سایر تجهیزات دفاعی می توان به 6 لانچر MK-36 فلروچف با برد 4 کیلومتر ناوهای کلاس KIDD یا کوروش سرانجام در سال 2004 به تایوان تحویل شدند تا دوران سوم خود را در نیروی دریایی تایوان سپری کنند.

 

 

                         جدول مشخصات ناوهای کلاس KIDD

پیشرانه

چهار توربین گازی جنرال الکتریک LM2500

ابعاد

طول: 171.6 متر / عرض 16.8 متر

وزن

وزن خالی: 2492 تن / وزن سنگین: 9783 تن / وزن سبک: 7289 تن

سرعت

33 Knot

بالگرد همراه

یک فروند SH-3 سی کینگ یا / دو فروند SH-2 Seasprite

تسلیحات

X2 لانچر MK 26 برای موشک های پدافند هوایی استاندارد

X2 لانچر MK 141 با هشت موشک هارپون

X2 لانچر توپ 20 میلیمتری MK 15 / درگیری نزدیک CIWS

X2 لانچر توپ 127 میلیمتری MK 45

X2 لوله سه گانه پرتاب اژدرMK 32 / با شش اژدر MK 46

لانچر Mk 112 برای موشکهای ضد زیردریایی RUR-5 ASROC

سیستم های رزمی

رادار جستجوی هوایی SPA-48E / رادار کنترل آتش SPG-60

رادار جستجوی سطحی SPS-55 / رادار کنترل آتش SPQ-9A

نام ناوها

ناو KIDD (DDG-993) / کوروش / Tso Ying

ناو Callaghan (DDG-994) / داریوش / Su Ao

ناو Scott (DDG-995) / نادر / Kee Lung

ناو Chandler (DDG-996) / انوشیروان / Ma Kong

 


 
comment نظرات ()